Oυτε παραγγελια να το ειχα...ψαχνοντας στο διαδικτυο βρηκα το παρακατω που απο τις περιγραφες στο μεγαλυετρο κομματι ειναι το ιδιο

Καλάβρυτα-Λίμνη Τσιβλού με Kia Sorento 3.3 TOD
Μάρτης γδάρτης… στην Αχαΐα
Αν και ο Μάρτιος θεωρείται ο πρώτος μήνας της άνοιξης, ο Χελμός παραμένει λευκός, τόσο στις κορυφές του όσο και αρκετά χαμηλότερα στους δρόμους που επιλέξαμε να κάνουμε τη διαδρομή αυτού του τεύχους. Πάντως, ακόμα και με ένα τόσο καλό αυτοκίνητο, με κοντό διαφορικό, περιορισμένης ολίσθησης (LSD) πίσω άξονα και περίσσεια δύναμης, όπως το Kia Sorento, δυσκολευτήκαμε να ολοκληρώσουμε το οδοιπορικό μας.
Βέβαια, ο βαθμός δυσκολίας που έχουμε βάλει, μειώνεται δραματικά τους προσεχείς μήνες, όταν η πορεία που ακολουθήσαμε θα καθαρίσει και θα στεγνώσει. Αν όμως κάποιος θέλει να κάνει τη διαδρομή τώρα, καλό θα είναι να έχει λάστιχα λάσπης και να πάει με τουλάχιστον άλλο ένα αυτοκίνητο, και τα δύο φυσικά με ανάλογο εξοπλισμό (λάστιχα, ιμάντες κ.ά.).
Ως εκκίνηση της διαδρομής επιλέξαμε το Διακοφτό και συγκεκριμένα το σημείο μετά την έξοδο από την εθνική οδό, με κατεύθυνση την επαρχιακή οδό για Καλάβρυτα. Η διαδρομή, αν και είναι περίπου 35 χλμ., λόγω των πολλών στροφών και των διερχόμενων οχημάτων και λεωφορείων, μπορεί να σας πάρει ακόμα και πάνω από μια ώρα. Μέσα στην πόλη ακολουθήσαμε το δρόμο που περνά μπροστά από το μνημείο του ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων και συνεχίσαμε για να μπούμε αριστερά στο χώμα, διακόσια περίπου μέτρα μετά το Castle Resort. Από εκεί κινηθήκαμε σε χώμα ή καλύτερα λάσπη για έξι χιλιόμετρα για να βγούμε πάλι στην άσφαλτο για λίγο και να φτάσουμε στο χωριό Σούβαρδο. Εκεί ξαναμπήκαμε στο χώμα και στο κυρίως “πιάτο”, μιας και το καλό κομμάτι μόλις άρχιζε.
Τα δεκαπέντε χιλιόμετρα που ακολούθησαν ήταν μαγευτικά, αλλά συνάμα εξαιρετικά δύσκολα υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν. Η μικρή ταχύτητα που ήμασταν αναγκασμένοι να διατηρούμε λόγω της λάσπης και της ολισθηρότητας του δρόμου, σε συνδυασμό με τα προσεκτικά περάσματα σε σημεία που υπήρχαν μεγάλα νεροφαγώματα, μας έκαναν να χρειαστούμε πάνω από δύο ώρες, με τη μουαγιέν μας (μ.ω.τ.) να χτυπά το υπερβολικό νούμερο των 6 χλμ./ώρα! Βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν μετανιώσαμε και δεν σκεφτήκαμε να γυρίσουμε πίσω. Πλησιάζοντας στην λίμνη Τσιβλού, ο ήλιος άρχισε να γέρνει στη δύση, αλλά ευτυχώς δεν χρειάστηκε να οδηγήσουμε χωρίς το απαραίτητο φως, τουλάχιστον εκτός δρόμου. Στα περίπου έντεκα χιλιόμετρα από το Σούβαρδο φτάσαμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, 1.498 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Εκεί περάσαμε και από το Καλογεραύλακο, που ακολουθήσαμε για περίπου 700 μέτρα.
Για τα υπόλοιπα 24,5 χλμ., επιλέξαμε τη διαδρομή μετά το χωριό Βαλιμή, που αργότερα γίνεται η ανάβαση Αιγείρας, φυσικά με αντίθετη κατεύθυνση. Και αυτή η διαδρομή θέλει λίγη προσοχή, καθώς ο δρόμος είναι στροφάτος και στενός. Από τη στιγμή που φτάσαμε στην Αιγείρα, ακολουθήσαμε την παλαιά εθνική οδό Πατρών-Κορίνθου μέχρι τα Οικονομαίικα, όπου και υπάρχει δρόμος που βγάζει στη νέα εθνική.
Όπως αναφέραμε και στην εισαγωγή, η διαδρομή είναι καταπληκτική και ανάλογα με την εμπειρία σας και την κατάσταση (εξοπλισμό) του τετρακίνητού σας μπορεί να διασχιστεί όλο σχεδόν το χρόνο, πλην του χειμώνα που το χιόνι κλείνει τους δρόμους. Βέβαια, ανάλογα την εποχή, αποπνέει και διαφορετική μαγεία, μιας και την άνοιξη τα ανθισμένα και καταπράσινα λιβάδια προσφέρουν εκπληκτικό θέαμα, το καλοκαίρι οι σχετικά μικρές θερμοκρασίες την καθιστούν ιδανική απόδραση από τα αστικά θερμόπληκτα κέντρα, ενώ το φθινόπωρο το τοπίο παύει πλέον να θυμίζει Ελλάδα.
info
Ο Τσιβλός είναι ένα ορεινό χωριό που βρίσκεται σε υψόμετρο 720 μέτρα, 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ακράτας. Αποτελεί πλέον δημοφιλή τουριστικό προορισμό, λόγω της λίμνης και του εντυπωσιακού ορεινού τοπίου. Ο Τσιβλός εμφανίζεται ως ο οικισμός "Civlò" στην απογραφή του Ενετού Francesco Grimani το 1700, με συνολικά 33 οικογένειες (148 κατοίκους). Η περιοχή γενικά χαρακτηρίζεται από την αστάθεια του εδάφους. Για την ιστορία, την Κυριακή 24 Μαρτίου 1913, μεγάλος όγκος βράχων και χώματος αποκολλήθηκε από το διπλανό βουνό Γερακάρη, συμπαρασύροντας το χωριό Συλίβαινα, σκοτώνοντας τέσσερα άτομα και φράζοντας τον ποταμό Κράθι. Τα νερά του ποταμού κατέκλυσαν τη μεγαλύτερη επιφάνεια του Τσιβλού, δημιουργώντας λίμνη με βάθος 80 μέτρα και επιφάνεια πάνω από 200 στρέμματα. Οι κάτοικοι των δύο χωριών (Τσιβλού και Συλίβαινας) τα είχαν εγκαταλείψει δύο μέρες πριν την καταστροφή, λόγω μικρών καθιζήσεων και κατολισθήσεων. Σύμφωνα με την παράδοση, είδαν ένα κυπαρίσσι που έγερνε, κάτι που θεώρησαν ως κακό οιωνό, και έτσι εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, με εξαίρεση μία ηλικιωμένη στη Συλίβαινα που αρνήθηκε να τους ακολουθήσει. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στα χωριά Τραγανό (Νέος Ερινεός), Συλιβαινιώτικα, Καμάρες και Ροδοδάφνη (Μουρλά), όπου και τους παραχωρήθηκαν από το κράτος οικόπεδα. Σήμερα ο Τσιβλός αποτελείται από ελάχιστα σπίτια, ένα εστιατόριο και τον ιστορικό ημιυπόγειο ναό του Αγίου Αθανασίου. Στη λίμνη διακρίνονται ακόμα οι κορυφές μεγάλων δέντρων και πέτρες από τα καταποντισμένα σπίτια. Αρκετά κοντά δημιουργήθηκε και ένας υδροηλεκτρικός σταθμός, ο οποίος, ευτυχώς, δεν αλλοίωσε το φυσικό περιβάλλον. Η περιοχή προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες, όπως κάμπινγκ, κωπηλασία, διαδρομές 4x4 και πεζοπορία.
4x4magazine.gr