από grek » 08 Απρ 2009, 12:47
Και ενα πολυ ωραιο κειμενο απο τον geco στο trail-ride
Mε ρωτάνε συχνά : -Γιατί τρέχεις σε αγώνες;
Κάθε φορά δίνω διαφορετική απάντηση αλλά σε σας θα πω την αλήθεια!
Τρέχω γιατί θεωρώ ότι οι αγώνες σε δοκιμάζουν από πολλές απόψεις.
Δοκιμάζουν την αντοχή σου, τη ταχύτητά σου, τη φυσική σου κατάσταση, την ικανότητά σου στον προσανατολισμό, την ευελιξία σου, τη προσαρμογή σου σε δυσκολίες, τη δύναμη του χαρακτήρα σου, το ήθος σου, την υπομονή και την επιμονή σου, τον αυτοέλεγχό σου, τα όριά σου ...
Σε μαθαίνουν να σέβεσαι τους αντιπάλους, να παραδέχεσαι την ανωτερότητα του άλλου, να αναγνωρίζεις τα λάθη σου, να δέχεσαι με αυτοσυγκράτηση την επιτυχία αλλά και την αποτυχία, να οργανώνεσαι, να διεκδικείς, να προσπαθείς, να βελτιώνεσαι ...
Σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο;
Χμμμμμ ! Αλλού ναι, αλλού όχι!
Το κυνήγι της διάκρισης είναι εγωιστική υπόθεση αφού προσπαθείς να αποδείξεις στον εαυτό σου και στούς άλλους ότι είσαι ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ! Δεν θέλει πολύ να την ψωνίσεις με την πάρτη σου και μετά άντε να σε κατεβάσουν απ' το ... καλάμι !!!
Με ρωτάνε, ακόμη : -Δεν είναι επικίνδυνο;
Περισότερο χμμμμμμμμμμμμμμμ!
Είναι όσο επικίνδυνο το κάνεις ο ίδιος ...
Το παιχνίδι έχει κανόνες! Όμως όλοι θέλουν την διάκριση και τα όρια ανάμεσα στην ασφάλεια και το ατύχημα δεν είναι σαφή! ΟΛΟΙ ρισκάρουν! Το αγώνισμα είναι ΑΤΟΜΙΚΟ και το βάθρο χωράει ΜΟΝΟ ΕΝΑΝ στην 1η θέση!
Θεωρώ τον εαυτό μου "μετρημένο" αλλά τον έχω πιάσει να βάζει το μοτέρ στον κόφτη με ... 5η!
Πίστευα πως δεν λατρεύω την διάκριση αλλά, γαμώτο, γιατί στεναχωριέμαι τόσο όταν τη χάνω;
Λέω, κάθε φορά, πως θα πάω συντηρητικά και θα διαβάζω προσεκτικότερα αλλά γιατί όταν δω ότι μπορώ να περάσω τους μπροστινούς μου αφηνιάζω;;
Και αφού τέλος πάντων, είμαι ένας ώριμος, ευγενικός, ήσυχος άνθρωπος πως γίνεται να συγκατοικώ στο ίδιο σώμα με αυτό το ΤΕΡΑΣ ;;;;;;;;;;
+1.000.000.000
