Σούρουπο στα σιταροχώραφα έξω από τη Ελασσόνα.
Κεντρική εκκλησία στην Ελλασόνα.
Εγερτήριο 04:30. Με αμάξι ανηφορίζουμε στα 1700μ και στις 06:00 είμαστε στην πύλη του χιονοδρομικού κέντρου του στρατού στην νότια πλευρά του βουνού. Ο Πάρης πάνω σε ένα μικρό κορμό ακριβώς έξω από την πύλη.
Πάρης και Μαρία καθώς ανηφορίζουν την πρώτη πίστα του χιονοδρομικού. Είμαστε στα 1800 μέτρα.
Πανοραμική θέα του κάμπου της Ελασσόνας προς το Νότο. Τυχόν κατάσκοποι μπορούν να διακρίνουν ξεκάθαρα την κάτοψη του στρατοπέδου.
Φωτογραφία πάνω από ένα πυλώνα.
Στάση για ξεκούραση. Είμαστε κάπου στα 2300.
Συνεχίζουμε το μονοπάτι Ο2. Δεξιά η εύκολα προσβάσιμη κορυφή Αγιος Αντώνιος στα 2815. Η ψηλότερη κορυφή βρίσκεται στα 2918 πίσω της και στο βάθος.
Η είσαι καλλιτέχνης ή δεν είσαι. Προσωπικά, δεν έχω ακόμα καταλήξει.
Ακόμα πιο ψηλά. 2500. Το στρατόπεδο έχει χαθεί κάπου χαμηλά.
Άγριο νεογέννητο με το μικρό άλογο του (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων).
Στα 2600 βρίσκουμε στα δεξιά μας την μεγάλη Γούρνα. Μία μεγάλη λάκα 200 μέτρα πιο χαμηλά. Ο χωματόδρομος που φτάνει ως αυτή (υψόμετρο 2420) είναι σίγουρα ο πιο ψηλός δρόμος της Ελλάδος. Διακρίνεται το καταφύγιο και δίπλα του ένα τζιπ (σαν Lada μου μοιάζει)
Ο φωτογράφος με την Μεγάλη Γούρνα δεξιά του. Προσέξτε πως έχει καθίσει έτσι ώστε να δίνει την ψευδαίσθηση (χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) ότι είναι στο χείλος του γκρεμού.
Συνεχίζουμε. Στο βάθος ο Καλόγερος. Ο καιρός ξαφνικά αρχίζει να κλείνει.
Στο βάθος ο προορισμός μας. Ο βράχος του Μύτικα ! Ενώ από την ανατολή σύννεφα πλησιάζουν να τον σκεπάσουν.
Δεξιά φαίνονται άνθρωποι πάνω στην Κακιά Σκάλα: το κοντινότερο σημείο που μπορείς να φτάσεις στην κορυφή χωρίς αναρρίχηση. Αριστερά η κορυφή καλύπτεται ήδη από σύννεφα. Η θερμοκρασία πέφτει ακόμα παρακάτω και τα μπουφάν βγαίνουν από τα σακίδια.
Τα καζάνια. Μία ομαλή παγετωνική λεκάνη (αντιγραφή από τον χάρτη αυτό) 500 μέτρα πιο χαμηλά. Περπατάμε στην άκρη της ενώ ο Μύτικας ορθώνεται από πάνω της, πάνω δεξιά από την φωτογραφία.
Η Μαρία και ο Πάρης με φωτογραφίζουν να τους φωτογραφίζω που με φωτογραφίζουν (ή κάτι τέτοιο). Τα καζάνια αριστερά μας. Ο Μύτικας χαμένος από σύννεφα πίσω μας.
Ένα παράθυρο στον καιρό κάνει την κορυφή να φανεί. Ανθρωποι βρίσκονται ήδη επάνω της ενώ εμείς έχουμε σηκωθεί από τις 4:30!. Προφανώς κάπου έχουν κλέψει.
Στην Σκάλα όπου σκεφτόμαστε αν θα πρέπει να κάνουμε το τελικό βήμα ή όχι. Ο Πάρης που είναι έμπειρος ορειβάτης μου λέει ότι δεν αξίζει τον κόπο. Υπάρχει κίνδυνος να χάσεις τα σημάδια και δεν θα δεις και τίποτα. Περιμένουμε μισή ώρα κλαίγοντας την μοίρα μας και μασουλώντας κρουασάν με γέμιση ενα χημικό που έχει γεύση μιλφέιγ.
Ένα γρουπ ξένων αναβατών ξεκινούν παρόλα τα σύννεφα. Βλέποντας την ομίχλη να έχει αραιώσει αποφασίζουμε να τους ακολουθήσουμε. Η Μαρία δεν μας ακολουθεί.
Περπατάμε κατά μήκος του βράχου. Τα κάθετο πέσιμο τον προηγούμενων φωτογραφιών είναι αριστερά, ενώ εμείς ακολουθούμε βαμμένα πατήματα στην δεξιά πλευρά του βράχου. Η κορυφή είναι στο βάθος.
Ανοιγμα στον καιρό και άνοιγμα στον βράχο αριστερά μου, μου επιτρέπει να φωτογραφίσω τα καζάνια .
Η κορυφή στο βάθος.
Το πιο επικίνδυνο σημείο της ανάβασης στο βάθος. Ο βράχος έχει μικρά πατήματα ενώ είσαι μόνιμα εκτεθειμένος σε τυχόν πέτρες που μπορεί να ρίξουν οι από πάνω.
Τα σύννεφα βοηθούν κρύβοντας το χάος που θα έβλεπα από κάτω τους αν έλειπαν. Παρόλα αυτά δεν το κρύβω ότι τα χρειάστηκα λιγάκι σε μερικά σημεία.
Διασταυρωνόμαστε με ένα γκρουπ που επιστρέφει.
Συνεχίζουμε....
Σχεδόν εκεί....
Στην κορυφή ! 2918 ! Το υψηλότερο σημείο της Ελλάδος. Ενας βράχος 5χ5 μέτρα γεμάτος με κόσμο.
Ένα άνοιγμα στον καιρό και όλες οι φωτογραφικές βγαίνουν από τα σακίδια.
Κλείνω με μερικά πανοράματα ....
