ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ FORMULA1 2009..

[gmak]

Νο1: Michael Schumacher
O πιο πετυχημένος οδηγός F1, ο άνθρωπος που έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ MSFREE


Λίγοι αθλητές έχουν αφήσει τόσο ανεξίτηλα το στίγμα τους στο σπορ στο οποίο διέπρεψαν, όσο ο Michael Schumacher. Ακόμα λιγότεροι κατάφεραν στην καριέρα τους να κάνουν το όνομά τους συνώνυμο του αθλήματος. Αυτό το έχουν καταφέρει τύποι όπως ο Πελέ και ο Μαραντόνα στο ποδόσφαιρο ή ο Michael Jordan στο μπάσκετ. Αυτό έχει καταφέρει ο Michael Schumacher στη Formula 1 στα 15 χρόνια της καριέρας του. Κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους (και καλοπληρωμένους) αθλητές του κόσμου, παίρνοντας τη δημοφιλέστερη ομάδα, τη Ferrari, από την ανυποληψία και ανεβάζοντάς την στην κορυφή. Δεν είναι τυχαίο ότι κατάφερε την πλειονότητα των -σχεδόν εθνικιστών- Γερμανών να υποστηρίζουν με τόση θέρμη μια ιταλική ομάδα, ούτε ότι κατάφερε τους Ιταλούς να ορκίζονται στο όνομα ενός Γερμανού πιλότου.



Η ανακοίνωση της αποχώρησης του Michael Schumacher από τη Formula 1 σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής στην οποία ο Γερμανός συγκέντρωσε πάνω του όλα τα φώτα, λόγω της φιλοσοφίας του και του τρόπου με τον οποίο αγωνιζόταν. Κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η απόλυτη αφοσίωση στη νίκη, η οποία έπρεπε να κατακτηθεί με οποιοδήποτε κόστος. Αυτή η φιλοσοφία της σκληρής δουλειάς πέρασε σε όλη την ομάδα της Ferrari και αυτός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους που η τελείως ανοργάνωτη και αναποτελεσματική ομάδα μέχρι το 1995 έγινε ύστερα πρότυπο οργάνωσης και αποτελεσματικότητας. Αυτό ήταν και το σήμα κατατεθέν του Γερμανού: τίποτα δεν μπορεί να μας αναγκάσει να παρεκκλίνουμε από το στόχο. Είναι φυσικό, ότι αυτή η απόλυτη αντιμετώπιση των καταστάσεων έκανε τον άνθρωπο Schumacher να αποκτήσει καλούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον κατηγόρησαν ότι χρησιμοποίησε αθέμιτες μεθόδους για να κερδίσει. Η αλήθεια είναι ότι έχει κάνει λάθη, όπως εκείνο στη Jerez του 1997, που έπεσε πάνω στον Villeneuve για να βγουν και οι δύο έξω και να πάρει αυτός τον τίτλο, αλλά υπάρχουν δεκάδες άλλα παραδείγματα που νίκησε γιατί απλώς κυριάρχησε επί του ανταγωνισμού.

Η σκυτάλη τώρα έχει περάσει στους επίγονους. Το αν είναι άξιοι να τον κοιτάξουν στα μάτια είναι κάτι που θα φανεί στο τέλος της δικής τους καριέρας. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε δει καλά δείγματα από ορισμένους, αλλά χρειάζονται περισσότερα από το να είσαι γρήγορος για να γραφτεί το όνομά σου στην ιστορία. Και αυτή η απόλυτη κυριαρχία του Michael Schumacher δεν είναι εύκολο να επαναληφθεί. Οι αριθμοί άλλωστε λένε πολλά: 7 πρωταθλήματα, 89 νίκες, 69 poles, 1344 βαθμοί σε 256 αγώνες. Όλα τους δυσθεώρητα ρεκόρ.



Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η βιομηχανία του σταρ σίστεμ έχει ανάγκη από ήρωες. Από ξεχωριστές προσωπικότητες, που με την προβολή που θα τραβήξουν πάνω τους θα δώσουν ώθηση σε όλον τον τομέα. Κάτι τέτοιο είναι ο Michael Schumacher. Μπορεί να μην απασχολεί καθημερινά τις σκανδαλοθηρικές στήλες με τα κατορθώματα της προσωπικής του ζωής, αλλά είναι ο κορυφαίος, αυτός τον οποίο πρέπει να κερδίσεις για να γίνεις ο καλύτερος. Είναι ο απόλυτος σταρ του μηχανοκίνητου αθλητισμού, αυτός στον οποίο θέλουν να μοιάσουν οι πιτσιρικάδες. Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν είναι παράγωγο του συστήματος, δεν είχε γίνει από την αρχή επένδυση επάνω του με αυτές τις προσδοκίες. Επέβαλε την κυριαρχία του με τη μοναδικότητά του.

Η Formula 1 χωρίς τον Michael Schumacher δεν είναι η ίδια. Θα δούμε αρκετούς νέους πρωταθλητές, ίσως και πολλές συναρπαστικές μάχες. Θα είναι δύσκολο όμως να εμφανιστεί αυτός που το όνομά του θα γίνει συνώνυμο του αθλήματος, με τον τρόπο που έγινε αυτό του Γερμανού.

Μια ζωή γεμάτη τίτλους

Με την αυγή του 1969, στις 3 Ιανουαρίου, ο Rolf και η Elisabeth Schumacher αποκτούν τον πρωτότοκο γιό τους, τον οποίο ονομάζουν Michael. Στο Kerpen, όπου ζούσαν οικογενειακώς, ο μικρός Michael κάνει τα πρώτα του βήματα και παίζει με τα πρώτα του παιχνίδια. Ένα από αυτά ήταν και το μικρό του καρτ το οποίο είχε πετάλια για να αναπτύσσει ταχύτητα, το οποίο ο Rolf, σαν καλός τεχνίτης, το εξόπλισε με έναν κινητήρα μοτοσικλέτας μόλις ο Michael συμπλήρωσε τέσσερα χρόνια ζωής. Η πίστα καρτ του Kerpen θα ήταν το πρώτο «πεδίο μάχης» για τον ίδιο το 1975, την ίδια χρονιά που γεννιέται ο αδερφός του, Ralf. Οι γονείς βλέπουν την αγάπη του για την οδήγηση και ίσως να διαισθάνονται κάτι σημαντικό για τον μεγαλύτερο γιό τους και έτσι πιάνουν δεύτερη δουλειά στην πίστα καρτ για να στηρίξουν τις προσπάθειές του.



Η σύντομη στατιστική απεικόνιση της καριέρας του Michael Schumacher θα μπορούσε να είναι υπόδειγμα σε κάθε σχολή ή πανεπιστήμιο που υπερηφανεύεται πως δημιουργεί πρωταθλητές σε διάφορες μορφές του παγκοσμίου αθλητισμού. Στα 22 χρόνια αγωνιστικής εμπλοκής στον Παγκόσμιο Μηχανοκίνητο Αθλητισμό ο Γερμανός έχει κερδίσει τα πάντα, έχει καταρρίψει κάθε ρεκόρ και έχει αποθηκεύσει στο σπίτι του εκατοντάδες τρόπαια από αγώνες Καρτ μέχρι φυσικά Formula 1.

Πάνω από όλα ασφαλώς έχει κερδίσει επτά τίτλους στο δημοφιλέστερο, εντυπωσιακότερο και ακριβότερο πρωτάθλημα του κόσμου, ενώ και οι υπόλοιποι αριθμοί που συνοδεύουν αυτή την πλούσια καριέρα είναι εξίσου απίστευτοι. Ο Γερμανός μέχρι πριν από ακριβώς έναν χρόνο είχε δώσει το «παρών» σε 248 Grand Prix έχοντας 91 νίκες, 154 podium και 68 pole position. Παράλληλα στους μισούς σχεδόν αγώνες (στους 115 από τους 248) τερμάτισε στην πρώτη σειρά, ενώ 76 φορές το όνομα του γράφτηκε στις τηλεοπτικές κάρτες που μας ενημερώνουν για τον ταχύτερο γύρο κάθε αγώνα. Σε αυτά τα 22 χρόνια ο Michael Schumacher συγκέντρωσε 1.369 βαθμούς με ρεκόρ συγκομιδής σε μια χρονιά τους 148 που είχε μαζέψει το 2004, την καλύτερη χρονιά της καριέρας του και την καλύτερη της Ferrari στη Formula 1.

Το ξεκίνημα

Η πορεία αυτή για τον Γερμανό, επτά φορές παγκόσμιο πρωταθλητή, ξεκίνησε το 1984 όταν ο 15χρονος τότε Michael ξεκινούσε τις συμμετοχές του στο γερμανικό πρωτάθλημα καρτ. Τον επόμενο χρόνο τερμάτισε στη δεύτερη θέση του συγκεκριμένου πρωταθλήματος, ενώ το 1986 ήταν τρίτος και στο γερμανικό πρωτάθλημα αλλά και στο ευρωπαϊκό. Το 1987 ήρθαν οι πρώτοι τίτλοι και οι εντυπώσεις όλων πως ήταν ένα ταλέντο, επιβεβαιώθηκαν, αφού ο Schumacher κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα της χώρας του όσο και το ευρωπαϊκό.



Με συνοπτικές διαδικασίες, λοιπόν, το καρτ ολοκληρώθηκε και αφού ο Schumacher είχε πλέον ενηλικιωθεί κιόλας, το επόμενο στάδιο της καριέρας του ήταν οι αγώνες μονοθεσίων και συγκεκριμένα η Formula Konig και Formula Ford 1600. Στον πρώτο θεσμό αναδείχθηκε πρωταθλητής με το «καλημέρα», ενώ στη γερμανική Formula Ford 1600 ήταν τέταρτος για το 1988 και στην ευρωπαϊκή δεύτερος.

Το 1989 ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα της γερμανικής F3 στην τρίτη θέση της βαθμολογίας πίσω από τους Karl Wendlinger και Heinz Harald Frentzen, ενώ έναν χρόνο μετά αναδείχθηκε πρωταθλητής στη γερμανική F3, οδηγώντας μια Reynard/Volkswagen και κατακτώντας 5 νίκες, 6 pole position, 7 podium και 4 ταχύτερους γύρους. Παράλληλα είχε ήδη αρχίσει να συμμετέχει και στο πρωτάθλημα τουρισμού με την νεανική ομάδα της Sauber Mercedes όπου από εκείνη κιόλας την χρονιά κατέκτησε την πρώτη του νίκη.



Η Formula 1

Το 1991 η μοίρα έφερε τον Michael Schumacher στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula 1 που όπως αποδείχτηκε μερικά χρόνια αργότερα δεν ήταν ούτε πολύ μεγάλο για τις ικανότητες του ούτε πολύ ψηλά για τις φιλοδοξίες του. Κλήθηκε από τον Eddie Jordan να καλύψει το κενό του Bertrand Gachot στην ομάδα για το Grand Prix του Βελγίου στο Spa και με την έβδομη θέση που κατέκτησε στις κατατακτήριες δοκιμές, έδειξε ορισμένες από τις ικανότητές του, έστω και αν στον αγώνα δεν κατάφερε να τερματίσει.

Ο Flavio Briatore για λογαριασμό της Benneton εντόπισε αμέσως ενδιαφέροντα στοιχεία στον νεαρό Γερμανό και απέσπασε την υπογραφή του για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Στον επόμενο αγώνα στην Ιταλία ο Schumacher κατετάγη και πάλι έβδομος, όμως αυτή τη φορά τερμάτισε στην πέμπτη θέση, παίρνοντας τους δύο πρώτους του βαθμούς στο πρωτάθλημα. Έκτος ήταν στον επόμενο αγώνα στην Πορτογαλία αλλά και στην Ισπανία, ενώ δεν βαθμολογήθηκε καθόλου στους δύο τελευταίους αγώνες στην Ιαπωνία και την Αυστραλία, όπου δεν τερμάτισε καν. Σε έξι αγώνες στην πρώτη του χρονιά στην Formula 1 ο Schumacher πήρε τέσσερις βαθμούς συνολικά και κατάφερε να αφήσει πίσω του πολλούς γνωστούς οδηγούς που είχαν δώσει το «παρών» σε όλους τους αγώνες της περιόδου.

Το 1992 ήταν η πρώτη του πλήρης χρονιά στην Formula 1! Από τους 16 αγώνες στους οποίους συμμετείχε τερμάτισε στους 12, εκ των οποίων στους έντεκα μέσα στους βαθμούς, ενώ οκτώ φορές ανέβηκε στο podium. Η συγκομιδή αυτή περιελάμβανε και μια νίκη φυσικά, στο Spa και τον έφερε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος με 53 βαθμούς πίσω από τους Nigel Mansell και Ricardo Patrese.

Το 1993 το πρωτάθλημα ήταν πιο ανταγωνιστικό και πιο… μοιρασμένο. Ο πρωταθλητής Alain Prost πήρε 99 βαθμούς, με τον Ayrton Senna να ακολουθεί στη δεύτερη θέση και τον Damon Hill να είναι τρίτος. Ο Michael Schumacher ολοκλήρωσε την σεζόν τέταρτος έχοντας 52 βαθμούς. Το 1993 ιστορικά πλέον, μοιάζει ως η χρονιά που ανάγκασε τον Γερμανό να επιβάλλει τη φιλοσοφία του νικητή που ανέκαθεν είχε και στην ομάδα, αποφεύγοντας τα λάθη που έγιναν τότε και με στόχο να ακολουθήσει ό,τι ακολούθησε.

Από τους 16 αγώνες που ξεκίνησε εκείνη τη χρονιά ο Schumacher τερμάτισε στους εννέα και τερμάτισε σε όλους στο podium. Πήρε άλλη μία νίκη, αυτή τη φορά στην Πορτογαλία όπου ξεκίνησε έκτος, ενώ τερμάτισε πέντε φορές δεύτερος και είχε άλλες τόσες τον ταχύτερο γύρο.

Το 1994 ήρθε ο πρώτος τίτλος! Σε μια χρονιά που σημαδεύτηκε από τον θάνατο του Ayrton Senna και με την απουσία του Alain Prost από τα grid, ο Schumacher ξεκίνησε όσο πιο δυναμικά μπορούσε, παρατάσσοντας απέναντι στις εντυπωσιακές επιδόσεις της Williams Renault του Damon Hill τις εξαιρετικές ικανότητές του και τη μαεστρία με την οποία κατάφερνε να ελέγχει την Benneton Ford. Πήρε τις δύο πρώτες νίκες του πρωταθλήματος σε Βραζιλία και Ιαπωνία, πήρε και την «μαύρη» Ίμολα, όπως και το Μονακό δύο εβδομάδες αργότερα και συνέχισε κατακτώντας άλλες τέσσερις νίκες, στον Καναδά, στη Γαλλία, στη Monza και στην Ισπανία. Βεβαίως είχε και τέσσερις εγκαταλείψεις, όμως σε αυτή την πλούσια πορεία πήρε άλλες δύο δεύτερες θέσεις, συμπληρώνοντας έτσι τις 10 από τις 14 κούρσες στις οποίες τερμάτισε, όλες στο podium. Παράλληλα πήρε έξι pole position και τέσσερις φορές κατάφερε να πάρει τη νίκη, να έχει τον ταχύτερο γύρο και να έχει ξεκινήσει από την pole, το λεγόμενο triple για τη στατιστική της Formula 1.

Το 1995 ήταν μια πιο… φυσιολογική χρονιά, αλλά ο τίτλος ήρθε πιο άνετα. Η Benneton άφησε τους κινητήρες της Ford και ήρθε σε συμφωνία με τη Renault. Έτσι ο Schumacher είχε τον ίδιο κινητήρα με τον Damon Hill και η μάχη ήταν σαφώς πιο δίκαιη αλλά και πιο ξεκάθαρη για το ποιος ήταν πραγματικά ο καλύτερος. Ο Γερμανός άφησε 33 βαθμούς πίσω του τον Βρετανό και κατέκτησε τον τίτλο τέσσερις αγώνες πριν το φινάλε.

Συνολικά πήρε εννέα νίκες στους 17 αγώνες του πρωταθλήματος. Από αυτούς τερμάτισε τους 13 αφού είχε πάλι τέσσερις εγκαταλείψεις, ενώ 11 φορές ανέβηκε στο βάρθο και 12 συνολικά βαθμολογήθηκε. Πήρε τέσσερις pole position και οκτώ φορές σημείωσε τον ταχύτερο γύρο.

Η έναρξη του παραμυθιού στη Ferrari

Το 1996 τα δεδομένα για τον Schumacher άλλαξαν ξανά. Η μετακίνηση στη Ferrari ήταν κάτι που επιθυμούσε κάθε πιλότος της Formula 1, λίγοι όμως είχαν την ευκαιρία να την πραγματοποιήσουν και ακόμη πιο λίγοι ήταν εκείνοι που μπορούσαν να προσφέρουν κάτι σε μια ομάδα που αναζητούσε τρόπο να ανακτήσει τις χαμένες δάφνες του παρελθόντος. O Schumacher μπορούσε και το απέδειξε πολύ σύντομα!



Η Williams ήταν εμφανώς καλύτερη! Πιο γρήγορη, πιο αξιόπιστη και με τη φιλοσοφία των νικητών στους ανθρώπους που την αποτελούσαν διέθετε και δύο πιλότους, οι οποίοι έστω και αν δεν ήταν του βεληνεκούς του Schumacher, ήταν εξαιρετικοί. Το 1996 λοιπόν στην πρώτη του χρονιά με την Scuderia ο Schumacher ξεκινά σε 16 αγώνες και τελειώνει τους 10. Παίρνει τρεις νίκες, τερματίζει εννέα φορές μέσα στους βαθμούς, εκ των οποίων οι οκτώ στο βάθρο, και σημειώνει δύο φορές τον ταχύτερο γύρο.

Η αξιοπιστία δεν είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της F310 και ο Γερμανός έχοντας ήδη κερδίσει έναν τίτλο πολύ νωρίς μέσα στην χρονιά, το 1995 βλέπει από το ξεκίνημα κιόλας του 1996 πως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Κερδίζει στην Ισπανία, στο Βέλγιο και στην Monza και παίρνει άλλες τρεις δεύτερες θέσεις σε Ευρώπη, Ίμολα και Ιαπωνία. Αυτά μαζί με τους βαθμούς της Βραζιλίας, της Γερμανίας και της Πορτογαλίας του αποφέρουν 59 βαθμούς και τον αφήνουν τρίτο στην βαθμολογία πίσω από τον πρωταθλητή Damon Hill που είχε 97 βαθμούς και τον Jacques Villeneuve που είχε 78.

To 1997 ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά του Michael Schumacher, όχι μόνο γιατί δεν πήρε έναν ακόμη τίτλο, αλλά γιατί προσπάθησε να τον πάρει με αθέμιτο τρόπο, όπως αποφάσισε η αρχή του σπορ και για αυτό τον απέκλεισε από το πρωτάθλημα. Όλα αυτά μετά τον τελευταίο αγώνα στην Jerez, που ο Schumi εμβόλισε τον Γαλλοκαναδό, με στόχο να διατηρήσει το προβάδισμα του ενός βαθμού που είχε και να πάρει τον τίτλο. Τελικά τον έχασε και τιμωρήθηκε κιόλας, όμως μέχρι τότε είχε δείξει πως η αναγέννηση της Scuderia Ferrari ήταν πλέον θέμα χρόνου…



Πέντε νίκες πήρε ο Schumacher τo 1997, στους 13 αγώνες που τερμάτισε, από τους 17 του πρωταθλήματος. Η Ferrari F310B ήταν σαφές πως ήταν ένα καλύτερο μονοθέσιο από εκείνο που διαδέχτηκε και ο Γερμανός προσπάθησε από το ξεκίνημα της χρονιάς να κερδίσει ό,τι μπορούσε έναντι στον ανταγωνισμό. Στην πρεμιέρα της Αυστραλίας έμεινε πίσω από τον Coulthard και ακολούθησαν τρεις αγώνες με συνολική συγκομιδή 8 βαθμών, γεγονός που δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικό. Η συνέχεια ωστόσο ήταν διαφορετική… Στα τέσσερα Grand Prix που ακολούθησαν ο Schumacher πήρε τρεις νίκες και εκτοξεύτηκε στην κορυφή της βαθμολογίας, ενώ μετά το διάλειμμα του Silverstone, όπου έμεινε χωρίς βαθμούς, πήρε άλλους 19 βαθμούς σε τρείς αγώνες, διατηρώντας την πρωτοπορία του και το προβάδισμα για τον τίτλο.

Κάπου εκεί όμως η πορεία πήρε… κατιούσα κλίση! Οι δύο έκτες θέσεις σε Monza A1 Ring και η εγκατάλειψη στο Nurburgring έδωσαν την ευκαιρία στον Villenuve να τον περάσει και η συνέχεια περιελάμβανε όσα περιγράψαμε πιο πάνω.

Το 1998 ξεκίνησε περίπου όπως και το 1997. Η εγκατάλειψη στην Αυστραλία και οι τέσσερις βαθμοί στη Βραζιλία που πήρε ο Schumacher σήμαιναν πως αυτομάτως ο Mika Hakkinen που είχε πάρει ήδη δύο νίκες είχε αποκτήσει ένα σαφές προβάδισμα. Το χειρότερο όμως δεν ήταν τόσο η βαθμολογική κατάσταση, όσο η εικόνα των μονοθεσίων της Ferrari και της McLaren στην πίστα, όπου η δεύτερη έστω και στις λεπτομέρειες κατάφερνε να υπερισχύει.

Η νίκη του Schumacher στην Αργεντινή αντέστρεψε αυτή την εικόνα μόνο προσωρινά, καθώς ο Hakkinen εξακολουθούσε να είναι πιο αποτελεσματικός όσο περνούσε η χρονιά. Ακόμη και μετά τις τρεις διαδοχικές νίκες του Γερμανού σε Καναδά, Γαλλία και Silverstone, το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να πλησιάσει τον Φινλανδό στους δύο βαθμούς διαφορά. Ο Schumacher πρόσθεσε άλλες δύο νίκες στη συνέχεια, για να φτάσει έτσι τις έξι σε όλη την περίοδο, ενώ από τους 16 αγώνες τερμάτισε στους 13. Από αυτούς τους τερματισμούς οι 12 ήταν μέσα στους βαθμούς και οι 11 στο βάθρο, ενώ είχε και τρεις pole position και έξι ταχύτερους γύρους. Στατιστικά η χρονιά δεν έμοιαζε άσχημη, επί της ουσίας όμως εκείνη του Hakkinen ήταν καλύτερη και έτσι η τελική διαφορά των 14 βαθμών στο πρωτάθλημα, ολοκλήρωσε την τρίτη συνεχόμενη περίοδο του Schumi μακριά από το πρωτάθλημα.



Το 1999 ήταν η χρονιά της ατυχίας! Το Silverstone ποτέ δεν ήταν φιλικό προς τον Michael Schumacher, όμως εκείνη την περίοδο αποδείχτηκε σχεδόν τραγικό… Το σπασμένο πόδι του Schumi τον αφήνει εκτός αγώνων για έξι Grand Prix και ούτε κουβέντα για τον τίτλο, καθώς το μοναδικό που μπορούσε να κάνει στην επιστροφή για τους δύο τελευταίους αγώνες ήταν να βοηθήσει τον Eddie Irvine να πάρει τον τίτλο. Με τους δύο αυτούς αγώνες στο τέλος και με εκείνους μέχρι το Silverstone το στατιστικό του Schumacher για το 1999 συμπληρώνεται από οκτώ τερματισμούς, δύο νίκες σε Ίμολα και A1 Ring και τρεις pole position. Οι 44 βαθμοί που πήρε, σίγουρα δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο, με δεδομένο όμως τον τραυματισμό και την απουσία ήταν αρκετοί ώστε να τον φέρουν στην πέμπτη θέση της βαθμολογίας.

Η εποχή της κυριαρχίας

Η νέα χιλιετία έφερε νέο αέρα στη Ferrari και ο Michael Schumacher το απέδειξε αυτό από το ξεκίνημα κιόλας του πρωταθλήματος του 2000. Κέρδισε σε Αυστραλία, Βραζιλία και Ίμολα, δείχνοντας αμέσως στον Hakkinen πως δεν θα επιτρέψει ξανά να συμβεί αυτό που συνέβη τα δύο τελευταία χρόνια. Συνολικά συγκέντρωσε 108 βαθμούς, κερδίζοντας το πρωτάθλημα όσο εύκολα το είχε χάσει από τον Hakkinen τα προηγούμενα χρόνια. Οι εννέα νίκες σε σύνολο 17 αγώνων ήταν ισοφάριση του προσωπικού του ρεκόρ σε μία περίοδο, ενώ και στους 13 αγώνες που τερμάτισε, βρέθηκε μέσα σε βαθμολογούμενη θέση, με τους 12 από αυτούς να είναι στο βάθρο. Παράλληλα ο Schumacher είχε και εννέα pole position, αριθμός που σήμαινε ένα νέο προσωπικό ρεκόρ για εκείνον μέσα σε μία χρονιά. Αυτή ήταν η αρχή της «χρυσής» εποχής που ολοκληρώθηκε έπειτα από έξι χρόνια και άλλους τέσσερις τίτλους.

Ο πρώτος από αυτούς τους τέσσερις ήρθε την επόμενη περίοδο, το 2001, με τον Schumacher να ισοφαρίζει ξανά τις εννέα νίκες του σε μια χρονιά, να καταφέρνει 14 τερματισμούς στο βάθρο και να παίρνει 11 pole position, συνεχίζοντας να καταρρίπτει προσωπικές επιδόσεις και όχι μόνο. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε με… νταμπλ σκορ. Ο Schumacher συγκέντρωσε 123 βαθμούς και ο David Coulthard, που τον ακολούθησε στην δεύτερη θέση, το καλύτερο που κατάφερε να κάνει ήταν να φτάσει τους 65. Αυτό γιατί πέρα από τις εννέα νίκες του, o Schumi είχε και πέντε δεύτερες θέσεις, ενώ σε έναν αγώνα τερμάτισε τέταρτος και σε δύο εγκατάλειψε.

Το 2002 το ρεκόρ νικών σε μια περίοδο «έσπασε» όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο. 17 αγώνες είχε το πρωτάθλημα και ο Γερμανός τερμάτισε σε όλους στο βάθρο. Πήρε 11 νίκες, ήταν πέντε φορές δεύτερος και ήταν και μια φορά τρίτος. Εκτός αυτών είχε επτά pole position και επτά ταχύτερους γύρους, ενώ τέσσερις φορές κατέκτησε τα πάντα σε έναν αγώνα, δηλαδή το triple. Ο τελικός απολογισμός ήταν 144 βαθμοί, σχεδόν νταμπλ σκορ και πάλι από τον Rubens Barrichello αυτή τη φορά, ο οποίος είχε 77 βαθμούς, συμπληρώνοντας επάξια τη σπουδαία χρόνια και για τη Ferrari σε ομαδικό επίπεδο.



Έναν χρόνο αργότερα, το 2003, ο Schumacher από πολλούς θεωρούταν ήδη κορεσμένος από τίτλους, νίκες και ρεκόρ. Πέραν όλων των υπολοίπων είχε ήδη ισοφαρίσει το ρεκόρ πρωταθλημάτων του Juan Manuel Fangio, παίρνοντας τον πέμπτο του τίτλο το 2002 και πλέον λίγα πράγματα έμοιαζαν ακόμη ικανά να μπορούν να τον συγκινήσουν. Τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε εμείς, γιατί ο ίδιος προφανώς είχε διαφορετική αντίληψη των καταστάσεων. Από τη στιγμή δε που ισοφάρισε και το ρεκόρ του Fangio θα ήταν τουλάχιστον ατυχές να μην το καταρρίψει κιόλας, έτσι το κατάφερε και αυτό, έστω και αν συνάντησε δυσκολίες από έναν φιλόδοξο νεαρό της McLaren που μερικά χρόνια αργότερα θα τον αντικαθιστούσε...

Συγκέντρωσε 93 βαθμούς και κατέκτησε το τέταρτο συνεχόμενο και έκτο της καριέρας του πρωτάθλημα με δύο βαθμούς διαφορά από τον Kimi Raikkonen. Οι αγώνες είχαν μειωθεί σε 16 και ο Schumacher εγκατέλειψε μόλις μια φορά στη Βραζιλία, ενώ σε όλους τους υπόλοιπους αγώνες ήταν μέσα στους βαθμούς. Στο βάθρο ανέβηκε οκτώ φορές και συνολικά πήρε έξι νίκες, εκ των οποίων οι τρεις συνεχόμενες σε Ίμολα, Ισπανία και Αυστρία. Είχε ακόμη πέντε pole position και πέντε ταχύτερους γύρους, ενώ ακόμη και όταν έμεινε για πέντε συνεχόμενους αγώνες χωρίς νίκη, ήταν πρώτος στην βαθμολογία.

Έχοντας καταρρίψει ακόμη και το στοιχειωμένο ρεκόρ τίτλων του Fangio, κάποιοι θεωρούσαν πως το μοναδικό πλέον που είχε ενδιαφέρον στην εντυπωσιακή αυτή καριέρα του Schumacher ήταν η ανακοίνωση της αποχώρησής του. Για μια ακόμη περίοδο όμως εκείνος βρήκε κίνητρα και ενδιαφέρον ώστε να είναι ακόμη πιο ανταγωνιστικός. Το πρωτάθλημα του 2004 ξεκίνησε παραδοσιακά από την Αυστραλία και ο Schumacher ξεκίνησε τότε ένα σερί νικών που σταμάτησε έπειτα από πέντε αγώνες στο ατύχημα μέσα στην σήραγγα του Πριγκιπάτου, όταν ήρθε σε επαφή με τη Williams του Montoya.

Το συγκεκριμένο ατύχημα εκείνη την χρονική περίοδο έμοιαζε ως το φρένο στις φιλοδοξίες του Schumacher να πάρει και τους 18 αγώνες μιας χρονιάς. Μπορεί να ακούγεται τρελό, όμως έτσι όπως είχε αρχίσει αυτή η αγωνιστική περίοδος τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να τον σταματήσει. Αυτό εξάλλου αποδείχτηκε και στη συνέχεια, καθώς ο Γερμανός κατέκτησε άλλες επτά συνεχόμενες νίκες, φτάνοντας σε σημείο στον 13ο αγώνα της χρονιάς να έχει 120 βαθμούς και διαφορά 38 βαθμών από τον δεύτερο Barrichello.

Ο 14ος αγώνας ήταν το Grand Prix του Βελγίου και η δεύτερη θέση του Schumacher πίσω από τον Raikkonen έφερε και τη μαθηματική επιβεβαίωση του τίτλου, τέσσερις αγώνες πριν το φινάλε. Σε αυτούς ο Schumacher χαλάρωσε, συγκέντρωσε… μόλις 20 βαθμούς, παίρνοντας στην Ιαπωνία τη 13η νίκη του μέσα στη χρονιά και φτάνοντας τους 148 βαθμούς, συγκομιδή που φυσικά είναι… ρεκόρ! Μέσα σε όλα αυτά έκανε 10 φορές τον ταχύτερο γύρο και πήρε οκτώ pole position, ενώ πέντε φορές έκανε το triple.

Αυτό ήταν και το σημείο που ο… κορεσμός του φαινομένου από τη Γερμανία τέθηκε σε ισχύ, μαζί φυσικά με την δίψα του Fernando Alonso για τη διάκριση αλλά και μαζί με τις προσπάθειες της FIA να σταματήσει με κάθε τρόπο αυτή την αδιαφορία του πρωταθλήματος την οποία είχε φέρει η απόλυτη επιτυχία του Michael Schumacher. Το 2005 ο Γερμανός προδόθηκε από τα ελαστικά της Bridgestone, την κακή αξιοπιστία της F2004M και γενικώς ήταν πολύ διαφορετικός όπως έμοιαζε φυσιολογικό μετά από ένα 2004, στο οποίο είχε κάνει απίστευτα πράγματα.

Από τους 18 αγώνες εκείνης της περιόδου ο Schumi τερμάτισε στους 13 και 12 φορές μέσα στους βαθμούς, ενώ στο βάθρο ανέβηκε μόλις πέντε φορές. Αυτά του απέφεραν 62 βαθμούς και την τρίτη θέση σε ένα πρωτάθλημα το οποίο κατέκτησε για πρώτη φορά στην καριέρα του ο Alonso. Για να καταλάβει κανείς εύκολα πόσο διαφορετικές ήταν οι συνθήκες για τον Schumacher το 2005 αρκεί να κοιτάξει το στατιστικό στο οποίο η μία και μοναδική νίκη του Γερμανού ξεχώριζε σαν τη «μύγα μέσα στο γάλα». Μάλιστα ήταν και αμφιλεγόμενη, αφού ήταν αυτή στο Αμερικανικό Grand Prix εκεί που συμμετείχαν μόλις έξι μονοθέσια, όσα δηλαδή χρησιμοποιούσαν ελαστικά της Bridgestone. Ο Schumacher είχε επίσης μια pole position και τρεις ταχύτερους γύρους, δείχνοντας πως μπορεί το μονοθέσιό του να μην ήταν πλέον το πιο ανταγωνιστικό, εκείνος όμως πάλευε όσο μπορούσε για να παραμείνει στην κορυφή.



Η αποχώρηση

Κάθε Σεπτέμβριο τα αφιερώματα στον Γερμανό επτά φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή είναι στην ημερησία διάταξη. Το Grand Prix της Monza το 2006 έφερε στον Michael Schumacher την προτελευταία νίκη του από τις επτά που πήρε συνολικά στο πρωτάθλημα. Δεν είναι όμως αυτό για το οποίο έχει μείνει στην ιστορία ο συγκεκριμένος αγώνας, ούτε ο τρόπος με τον οποίο κέρδισε τη μάχη με τον Raikkonen για να πάρει την νίκη. Το στιγμιότυπο που ακόμη και σήμερα εμφανίζεται σε τηλεοπτικούς δέκτες προέρχεται από τη συνέντευξη Τύπου του συγκεκριμένου αγώνα τη στιγμή δηλαδή, που εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη άκουσαν τον Γερμανό να ανακοινώνει την αποχώρησή του από το άθλημα.

«Ήταν μια πολύ ξεχωριστή ημέρα και είναι πολύ σημαντικό να κερδίζεις με τέτοιο στιλ σε αυτή την πίστα, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς την εξέλιξη στο πρωτάθλημα. Όμως οι περισσότεροι θα αναρωτιέστε για το τι θα γίνει στο μέλλον. Έγιναν πολλές συζητήσεις τον τελευταίο καιρό όσον αφορά το μέλλον μου και νομίζω ότι οι φίλοι μου και αυτοί που ενδιαφέρονται για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό έχουν δικαίωμα να μάθουν τι πρόκειται να συμβεί. Ζητάω συγνώμη που η ανακοίνωση αυτή πήρε περισσότερο καιρό από όσο θα ήθελαν κάποιοι, αλλά για μια τέτοια ανακοίνωση πρέπει να διαλέξεις τη σωστή στιγμή. Αυτή ήρθε σήμερα.

Για να το κάνω σύντομο κατά κάποιο τρόπο, αυτός ο αγώνας μου στη Monza θα είναι ο τελευταίος σε αυτή την πίστα. Αποφάσισα, μαζί με την ομάδα, να αποχωρίσω από την αγωνιστική δράση στο τέλος της χρονιάς. Πέρασα εξαιρετικά. Ήταν εκπληκτικά αυτά που μου έδωσε ο μηχανοκίνητος αθλητισμός για περισσότερο από τριάντα χρόνια. Διασκέδασα κάθε στιγμή εύκολη, καλή ή κακή, γιατί αυτές οι στιγμές είναι που κάνουν τη ζωή φανταστική. Θα πρέπει να ευχαριστήσω την οικογένειά μου, ξεκινώντας προφανώς από τον πατέρα μου, την αποθανούσα μητέρα μου και φυσικά τη γυναίκα μου και τα δύο μου παιδιά, που πάντα στάθηκαν δίπλα μου και που χωρίς αυτούς νομίζω ότι η δύναμη που χρειάστηκα για να επιβιώσω σε αυτόν το χώρο, σε αυτό το άθλημα και να αποδώσω με τον τρόπο που απέδωσα θα ήταν κάτι το ακατόρθωτο. Φυσικά εκτός από την οικογένειά μου θα πρέπει να ευχαριστήσω και όλους τους ανθρώπους μου, από τα χρόνια της Benneton και ειδικά της Ferrari, στην οποία έκανα τόσους πολλούς φίλους. Έχω τόσο καλούς ανθρώπους γύρω μου που μου ήταν πολύ δύσκολο να πάρω την απόφαση να μην συνεχίσω να δουλεύω σε αυτό το επίπεδο με τους φίλους μου, τους μηχανικούς μου, τους πάντες. Είναι όλοι υπέροχοι αλλά για όλους έρχεται μια μέρα και ένιωσα ότι για εμένα η καλύτερη στιγμή για να πάρω αυτή την απόφαση έχει φτάσει». Αυτή ήταν η δήλωση με την οποία ο Michael Schumacher ανακοίνωσε την αποχώρησή του στη Monza, μετά τη νίκη του στο Ιταλικό GP του 2006.

Για πολλούς ο Michael Schumacher έπρεπε να αποχωρήσει κατακτώντας το πρωτάθλημα, σε έναν αγώνα που θα κέρδιζε, έχοντας πάρει την pole position και έχοντας σημειώσει τον ταχύτερο γύρο. Τόσο εντυπωσιακή ήταν αυτή η καριέρα, τόσο εντυπωσιακά έπρεπε να ολοκληρωθεί. Οι ρομαντισμοί όμως δεν έχουν χώρο, όπως δεν είχαν και στη δική του καριέρα, έτσι ο Schumi μπορεί να υπερηφανεύεται τουλάχιστον πως πάλεψε και εξάντλησε μέχρι και την τελευταία του ελπίδα για να τα καταφέρει.

Τελικά οι επτά νίκες στους 18 αγώνες της χρονιάς δεν του ήταν αρκετές. Οι 121 βαθμοί ήταν αρκετοί, ήταν όμως λιγότεροι από τους 134 του Fernando Alonso, που πήρε το δεύτερο πρωτάθλημα της καριέρας του. Ο Γερμανός είχε ακόμη τρεις δεύτερες θέσεις και μία τρίτη, οι οποίες συνέθεσαν τα 12 βάθρα του μέσα στο 2006, ενώ συνολικά πήρε τέσσερις pole position και επτά φορές τον ταχύτερο γύρο ενός αγώνα.

Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση, ο Schumacher ανέλαβε ρόλο συμβούλου στη Ferrari, βοηθώντας με την τεράστια εμπειρία του το αγωνιστικό τμήμα. Δεν είναι λίγες οι φορές, επίσης, που φόρεσε ξανά τη φόρμα και το γνώριμο κόκκινο κράνος και μπήκε στο μονοθέσιο για δοκιμές, προσφέροντας στους μηχανικούς τις πολύτιμες συμβουλές του.

Όψιμη αγάπη του Michael Schumacher αποδείχτηκαν οι μοτοσικλέτες. Προσπαθώντας να καλύψει τον άπλετο ελεύθερο χρόνο που βρέθηκε ξαφνικά στα χέρια του (τα χρήματα μάλλον δεν του λείπουν) ο Γερμανός πολυπρωταθλητής έστρεψε την προσοχή του στους δύο τροχούς. Αρκετές φορές τον είδαμε νε φορά τη δερμάτινη φόρμα και να δοκιμάζει μια μοτοσικλέτα του MotoGP ή των Superbikes και σε ορισμένες περιπτώσεις να σημειώνει αξιοπρόσεκτους χρόνους. Φυσικά, στα 39 χρόνια του δεν ψάχνει για μια νέα καριέρα αλλά φαίνεται ότι δεν μπορεί να μείνει μακριά από τις συγκινήσεις που προσφέρει η πίστα, με ό,τι κι αν τρέχει.

Το υλικό του μύθου

Ο μύθος του Michael Schumacher χτίστηκε με τα υλικά που παραδοσιακά φτιάχνουν απλώς μια καλή καριέρα. Δεν έχασε τη ζωή του σε κάποιο θεαματικό ατύχημα. Δεν άφησε τον κόσμο άφωνο με την αστραφτερή προσωπικότητά του. Δεν προσπάθησε και δεν κατάφερε να γοητεύσει τα πλήθη έξω από τις πίστες. Κατάφερε, όμως, να κατακτήσει την κορυφή σε ένα από τα δυσκολότερα και πιο απαιτητικά σπορ στον πλανήτη, όντας ο ίδιος απόλυτα αφοσιωμένος, δουλεύοντας πολύ σκληρά και μεταδίδοντας τον ενθουσιασμό του σε μία ολόκληρη αγωνιστική ομάδα. Ο Michael Schumacher δεν κληρονόμησε κανέναν τίτλο - θα μπορούσε να είναι απλώς ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Αντ’ αυτού, όμως, έγινε ο μεγαλύτερος όλων των εποχών.

Ο Schumacher επιστρέφει

Στις 29 Ιουλίου του 2009 ο Michael Schumacher ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει στη Formula 1 ως αντικαταστάτης του Felipe Massa που τραυματίστηκε στις κατατακτήριες της Ουγγαρίας όταν εξάρτημα της ανάρτησης του προπορευόμνου μονοθέσιου τον χτύπησε στο κεφάλι. Ο Michael Schumacher ανακοίνωσε ότι θα είναι ο αντικαστάτης του Βραζιλιάνου για το Ευρωπαϊκό GP της Valencia που θα λάβει μέρος στις 23 Αυγούστου του 2009

[DIMITRISS32]

καιρος ηταν να δουμε λιγο ενδιαφερον στην φορμουλα 1 [ελπιζω]

[gmak]

H Williams είπε «όχι» στη Ferrari


Αρνητική ήταν η απάντηση της Williams στο αίτημα της Ferrari, να πάρει η ιταλική ομάδα άδεια να κάνει δοκιμές με το φετινό μονοθέσιό της για μία ημέρα, ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα πριν το European Grand Prix.

Η Ferrari χρειάζεται την έγκριση όλων των ομάδων για να επιτραπεί στον Schumacher να δοκιμάσει την F60. Αυτό σημαίνει ότι με την άρνησή της η Williams αυτόματα στέλνει τον Γερμανό να τρέξει στη Βαλένθια χωρίς τη δυνατότητα να δοκιμάσει πριν τον αγώνα το μονοθέσιό του.

Η τελευταία φορά που οδήγησε μονοθέσιο ο Schumacher ήταν πέρυσι, ενώ έχει παραιτηθεί από τους αγώνες από το 2006.

Η Williams, λοιπόν, απάντησε ότι αντιτίθεται στο αίτημα της Ferrari γιατί είναι ξεκάθαρη παραβίαση του κανονισμού, που δεν επιτρέπει κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος να γίνονται τεστ.

«Καθώς καλωσορίζουμε την επιστροφή του Michael Schumacher στη Formula 1, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τον κανονισμό που απαγορεύει αυστηρά τις δοκιμές κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος. Η αυστηρότητα του κανονισμού έχει ψηφιστεί από την FIA και έχει γίνει αποδεχτός από όλες τις ομάδες» δήλωσε το αφεντικό της Williams, o Frank Williams».

«Για αυτόν το λόγο άλλωστε και ο Alguersuari, οδήγησε πρώτη φορά αυτοκίνητο F1 στην Ουγγαρία και δεν είχε την ευκαιρία να προσαρμοστεί με την Toro Rosso πριν τον αγώνα, διότι ο κανονισμός δεν το επέτρεπε.»

«Η Williams δεν βλέπει καμιά διαφορά μεταξύ της υπόθεσης Alguersuari με αυτή του Schumacher και νιώθει ότι οποιαδήποτε τωρινή εξαίρεση του κανονισμού θα είχε επιπτώσεις και στην μελλοντική του εφαρμογή».

«Αν η Williams βρισκόταν σε μια παρόμοια κατάσταση με αυτή της Ferrari, θα χρησιμοποιούσε χωρίς δισταγμό τον δοκιμαστή της για να αντικαταστήσει έναν από τους οδηγούς της. Οπότε και απορρίπτουμε το αίτημα της Ferrari».

zougla.gr

[gmak]

Συνέντευξη Mάσα: Ευχαριστώ αυτούς που προσευχήθηκαν για μένα


Απόδοση: Τάκης Πουρναράκης
Ο Βραζιλιάνος έκανε τις πρώτες του δηλώσεις
Ανυπομονεί να επιστρέψει στους αγώνες
Η συνέντευξη του Μάσα δημοσιοποιήθηκε από το Γραφείο Τύπου της Ferrari
Πως αισθάνεσαι; Τι θυμάσαι από το ατύχημα;
Είναι ένα περίεργο συναίσθημα, ξέρω τι ακριβώς έγινε, έφυγε ένα ελατήριο από το μονοθέσιο του Ρούμπενς και με χτύπησε στο κράνος. Ξέρω ότι μου συνέβη κάτι αλλά δεν ένιωσα τίποτα. Μου είπαν ότι έχασα τις αισθήσεις μου όταν με χτύπησε το ελατήριο στο κράνος και έπεσα πάνω στις μπαριέρες, αυτά τα έμαθα όταν ξύπνησα μετά από δυο μέρες στο νοσοκομείο. Δεν θυμόμουν τίποτα γι’ αυτό χρειάστηκε να μου εξηγήσουν οι γιατροί. Όταν είδα τον αρχιμηχανικό μου με ρώτησε εάν θυμάμαι τον Ρούμπενς, το μόνο που θυμόμουν ήταν ότι βρισκόμουν πίσω του, μετά κενό. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Νιώθω καλύτερα τώρα και ανυπομονώ να βρεθώ πάλι πίσω από το τιμόνι της Ferrari.

Θέλεις να ευχαριστήσεις κάποιον;
Πρώτα απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω το Θεό. Μετέπειτα θέλω να ευχαριστήσω τους γιατρούς στην πίστα και στο νοσοκομείο ΑΕΚ της Βουδαπέστης. Επίσης τον Ντίνο Άλμαν που ήρθε μαζί με την οικογένειά μου από τη Βραζιλία και με βοήθησε πολύ τις τελευταίες μέρες. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι προσευχήθηκαν για μένα και επικοινώνησαν μαζί μου μέσω του δικτυακού τόπου της Ferrari στέλνοντάς μου ευχές για ανάρρωση.

Πόσο σημαντικό ήταν για σένα ότι βρέθηκε κοντά σου η οικογένειά σου;
Η οικογένεια είναι σημαντική για μένα. Πάντοτε ήταν δίπλα μου στις δύσκολες αλλά και τις σημαντικές στιγμές της καριέρας μου. Βρίσκονταν τη στιγμή του ατυχήματος μόνο ο Εντουάρντο στη Βουδαπέστη αλλά μετά ήρθαν και η γυναίκα μου και η μάνα μου και ο πατέρας μου και η αδερφή μου. Πρέπει να υπέφεραν ψυχολογικά και θέλω να τους ευχαριστήσω για την υπομονή τους. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω και την άλλη μου οικογένεια, τη Ferrari. Μας βοήθησαν με κάθε τρόπο είναι σπουδαίο να είσαι μέλος αυτής της ομάδας.

Τι επιθυμείς φτάνοντας στη Βραζιλία;
Θέλω να πάω σπίτι και να τα βρω όλα όπως τα άφησα. Συνέβησαν πολλά τις τελευταίες μέρες θέλω να γυρίσω σε κανονικούς ρυθμούς ζωής. Θέλω να επανέλθω σε φυσιολογική κατάσταση κάνοντας πράγματα καθημερινά.

Για λίγο καιρό θα οδηγεί ο Σουμάχερ το μονοθέσιο σου, τι θα τον συμβούλευες;
Δε νομίζω ότι χρειάζεται συμβουλές. Αυτός ήταν ο συμβουλάτοράς μου. Ξέρει να κερδίζει, να οδηγεί είναι σπουδαίος. Ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσε να γίνει. Έχει εκπληκτική προσωπικότητα όλοι θα χαρούν που θα επιστρέψει. Βέβαια ελπίζω να αγωνιστώ ξανά για τη Ferrari όσο πιο σύντομα γίνεται

protothema.gr

[gmak]

Κανονικά η Renault στην Βαλένθια


Ήταν κοινό μυστικό ότι η Renault θα έτρεχε τελικά στο Ευρωπαικό Grand Prix στην πίστα της Βαλένθια αφού η FIΑ σίγουρα συνυπολόγισε την χαμηλή προπώληση των εισητηρίων λόγω μη συμμετοχής του ήρωα των Ισπανών, Fernando Alosno. Έτσι το Διεθνές Εφετείο της FIA αναίρεσε την απόφαση των αγωνοδικών του Ουγγρικού GP που ακύρωναν την σημμετοχή της Renault στην Βαλένθια επειδή οι μηχανικοί της δεν ασφάλισαν σωστά το μπουλόνι ασφαλείας του μπροστά δεξιού τροχού με αποτέλεσμα αυτός να φύγει στον επόμενο γύρο. Η Renault παραδέχθηκε ότι είχε αφήσει τον οδηγό της να βγει από τα pits ενώ δεν ήταν ασφαλές να το κάνει, αλλά ζήτησε να μειωθεί η ποινή που της επιβλήθηκε για το παράπτωμα. Έτσι το Εφετείο έκανε δεκτό το αίτημα της Renault και αντί της ποινής αποκλεισμού της επέβαλε χρηματικό πρόστιμο ύψους 50.000 ευρω

autoblog.gr

[gmak]

Το όνειρο του Τζιανκάρλο Φιζικέλα και κατ’ επέκταση κάθε Ιταλού οδηγού έγινε πραγματικότητα: Θα οδηγήσει για τη Ferrari!

Ο 36χρονος Ρωμαίος θα αντικαταστήσει τον Λούκα Μπαντοέρ που με τη σειρά του κλήθηκε να καλύψει, ανεπιτυχώς είναι η αλήθεια, τη θέση του τραυματία Φελίπε Μάσα.

Ο ιδιοκτήτης της Force India, Βιτζέι Μαλία αποδέσμευσε τον "Φίζικο" από το συμβόλαιο του και δεν θέλησε να μπει εμπόδιο στη μεγάλη ευκαιρία που παρουσιάστηκε στον πρώην οδηγό της Minardi, της Jordan και της Benetton.

"Είμαι πραγματικά ευγνώμων στον Βίτζεϊ Μαλία που μου έδωσε την ευκαιρία να οδηγήσω για τη Ferrari. Πραγματικά, ήταν πάντα φιλοδοξία μου και το ότι έγινε πραγματικότητα, είναι πολύ ευγενικό από μέρους του", τόνισε ο Φιζικέλα που είχε πει κάποτε σε συνέντευξη του ότι θέλει να πει κάποτε στον γιο του, ότι αγωνίστηκε με το κόκκινο μονοθέσιο.

Το δελτίο Τύπου της Force India πρόλαβε το δελτίο Τύπου της Ferrari με τον Μαλία να υπογραμμίζει: "Ο Τζιανκάρλο και ο μάνατζερ του επικοινώνησαν μαζί μου την Τετάρτη (2/9), λέγοντας μου ότι έχουν μία πρόταση από τη Ferrari. Για έναν Ιταλό οδηγό μία θέση στη Ferrari αποτελεί όνειρο και ο Τζιανκάρλο δεν αποτελεί εξαίρεση. Κανείς δεν θα μπορούσε να του… φράξει το δρόμο. Επιπλέον η συμφωνία θα εξασφαλίσει το μέλλον του Τζιανκάρλο στη Ferrari. Δεν θα ήταν σωστό να το ριψοκινδυνέψω αυτό ειδικά μετά την προσφορά του στη Force India.

Εκτιμάται ότι η Force India χρωστάει αρκετά χρήματα στη Ferrari από το 2008, όταν και εξασφάλισε κινητήρες. Ο πανέξυπνος Λούκα ντι Μοντετζέμελο βρήκε τρόπο να αποσπάσει τον Φιζικέλα από τον πανούργο Ινδό σε μία περίοδο που η Force India πήγαινε από το καλό στο καλύτερο μετά τη 2η θέση του οδηγού στο Σπα.

Από την πλευρά του ο διευθυντής της Ferrari, Στέφανο Ντομενικάλι εξήγησε ότι "επιλέξαμε τον Φιζικέλα γιατί περιμένουμε από αυτόν να μας βοηθήσει στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν. Ο Τζιανκάρλο έχει αποδείξει μέσα από την καριέρα του, ότι είναι γρήγορος και ανταγωνιστικός και βέβαια είμαστε περήφανοι που θα αγωνιστεί με εμάς ένας Ιταλός οδηγός στον εθνικό μας αγώνα".

Αυτός θα είναι το ιταλικό γκραν πρι στη Μόντσα την επόμενη Κυριακή (13/9). Ο Ντομενικάλι ευχαρίστησε τον Μπαντοέρ για την προσφορά του. Όπως ανακοίνωσε η Ferrari, ο Φιζικέλα θα βρίσκεται και την επόμενη σεζόν στην "σκουντερία" ως οδηγός δοκιμών και θα αντικαταστήσει και τους δύο οδηγούς σε περίπτωση που κάποιος εξ' αυτών δεν θα μπορεί να αγωνιστεί.

Αντικαταστάτης του Φιζικέλα στη Force India αναμένεται να είναι ο οδηγός δοκιμών, Βιταντόνιο Λούτσι.

auto24.gr

[pajino]

Στο πρωτάθλημα το 2010 η Lotus




H ομάδας της Lotus εξασφάλισε την 13η κάρτα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλας 1 το 2010, όπως ανακοίνωσε η FIA. Η Lotus πήρε τη θέση της BMW Sauber που άργησε να ανακοινώσει ότι βρήκε αγοραστή για την ομάδα και έτσι θα πρέπει να περιμένει στο ακουστικό της μέχρι να την ειδοποιήσουν ότι μπορεί να τρέξει.

Η Lotus, ένα από τα ιστορικότερα ονόματα στη Φόρμουλα 1, θα εμφανιστεί στην εκκίνηση για πρώτη φορά μετα το 1994 και το Grand Prix Αυστραλίας. Βέβαια αυτή η Lotus δεν έχει τίποτα κοινό με τα θρυλικά μονοθέσια του Κόλιν Τσάπμαν που κατέκτησαν επτά πρωταθλήματα κατασκευαστών και έξι οδηγών από το 1963 έως το 1978.

Η εταιρεία "1Malaysia F1 Team Sdn Bhd" δανείστηκε το όνομα από την εταιρεία που έχει τα δικαιώματα και δεν είναι η αυθεντική Lotus. Επικεφαλής της νέας ομάδας θα είναι ο επιχειρηματίας Τόνι Φερνάντες και τεχνικός διευθυντής ο Μάικ Γκασκόιν (McLaren, Sauber, Tyrell, Jordan, Renault, Toyota, Spyker και Force India).

Το μονοθέσιο, τα χρώματα του οποίου παρουσιάστηκαν σε ειδική τελετή (φωτό), θα χρησιμοποιεί κινητήρες Cosworth.

Με την προσθήκη της Lotus και την πιθανή παραμονή της BMW Sauber, στην εκκίνηση της Φόρμουλας 1 το 2010 θα παραταχθουν 28 μονοθέσια! Όπως τον παλιό καλό καιρό. Ποιός μίλησε για οικονομική κρίση.


auto24.gr

[gmak]

Στις 26 Ιουλίου αργά το βράδυ ο πρόεδρος της FIA, Μαξ Μόσλεϊ έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον τρεις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Νέλσον Πικέ. Ο Βρετανός σύντομα χρειάστηκε καρέκλα, μόλις ξεκινούσε το μεγαλύτερο σκάνδαλο στη σύγχρονη ιστορία της F1.
Ένα σκάνδαλο που τα έχει όλα, πάθη, σεξ, ίντριγκα, αλληλοσπαραγμό, στημένο αγώνα, ψέματα, λάμψη και ηχηρά, πολύ ηχηρά ονόματα στη λίστα των θυμάτων...
Είναι πολύ πιθανό την Τρίτη, η Renault που έχει κληθεί σε απολογία να προστεθεί σ’ αυτά και να βρεθεί εκτός F1. Πως φτάσαμε ως εδώ; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Πέρυσι τέτοια εποχή ο Νέλσον Πικέ junior ανησυχούσε πολύ για την ανανέωση του συμβολαίου του με την Renault. Ο Πικέ είχε για προσωπικό μάνατζερ το Φλάβιο Μπριατόρε που παράλληλα ήταν και αγ. διευθυντής της Renault. Ίσως σκέφτεστε ότι αυτοί είναι δυο ρόλοι αντικρουόμενοι αλλά όταν αναφερόμαστε στο Μπριατόρε τέτοιες καταστάσεις γίνονται δεκτές απριόρι. Ούτως ή άλλως ο Ιταλός δεν έκανε καριέρα και περιουσία ως καλό και τίμιο παιδί…
Μπριατόρε, Πικέ και ο αρχιμηχανικός της Renault Πατ Σίμοντς σχεδίασαν ατύχημα στον 13ο γύρο του περσινού GP Σιγκαπούρης με σκοπό να ευνοηθεί ο έτερος πιλότος της ομάδας, Φερνάντο Αλόνσο.
Ο Πικέ έριξε τη Renault στον τοίχο σ’ ένα σημείο του λιμανιού που δεν υπήρχε γερανός. Ο αλυτάρχης έβγαλε αυτοκίνητο ασφαλείας, οι διαφορές μηδενίστηκαν και ο Αλόνσο που είχε μόλις ανεφοδιαστεί βρέθηκε με πλεονέκτημα στρατηγικής το οποίο εν τέλει μετέφρασε σε νίκη.
Όλα αυτά είχαν ακουστεί εν ήδη ψιθύρου και πέρυσι αλλά έμειναν εκεί. Θεωρήσαμε πολύ τραβηγμένο να κάνει ο Πικέ τον καμικάζι ρισκάροντας τη σωματική του ακεραιότητα για να πάρει μια νίκη ο Αλόνσο. Μια νίκη που χρειαζόταν όσο τίποτα η ομάδα, για να πείσει Renault και ING να παραμείνουν στο παιχνίδι.

Απολύεσαι…
Ο Πικέ πήρε ως αντάλλαγμα για τις «υπηρεσίες» του, την ανανέωση συμβολαίου για το 2009 παρότι η απόδοσή του, επουδενί δικαιολογούσε κάτι τέτοιο. Αλλά είπαμε μάνατζερ και αγ. διευθυντής το ίδιο πρόσωπο ο Μπιατόρε, ήτοι «Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει».
Η φετινή απόδοση του Βραζιλιάνου στους δέκα αγώνες που συμμετείχε ήταν κάκιστη, δεν πήρε ούτε βαθμό. Όχι ότι ο αντικαταστάτης του, Ρομάν Γκροζάν έχει πετύχει τίποτα καλύτερο. Μιλώντας με αθλητικά κριτήρια η απομάκρυνση του Πικέ jr. ήταν επιβεβλημένη, ο γόνος δεν είναι οδηγός επιπέδου F1. Πολλοί ίσως θυμούνται τον πατέρα του, Νέλσον Πικέ να αγωνίζεται στην Benetton με το Μπριατόρε στη θέση του μάνατζερ. Ο Πικέ όσο κι αν λέει ότι ο γιος του «είναι καλύτερος οδηγός απ’ τον ίδιο», παραμένει για τους Βραζιλιάνους, ένας ζωντανός θρύλος, όντας 3 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής.
Στην ιστορία του σπορ δεν πέρασε ούτε ως ακέραιος χαρακτήρας ούτε ως υγιής προσωπικότητα. Άνθρωπος του παρασκηνίου, της ίντριγκας και των εκβιασμών δε δίστασε να χαρακτηρίσει δημόσια «αδερφή» το Σένα και «άσχημη» τη γυναίκα του Μάνσελ.
Όμως οι τελευταίες του ενέργειες κάνουν το παρελθόν να ωχριά. Ο Πικέ πήρε το Μόσλεϊ και αποκάλυψε όσα είχαν γίνει πέρυσι στη Σιγκαπούρη. Ο γιος του τα επιβεβαίωσε με επιστολή δυο μέρες αργότερα. Ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία θεωρούνται η τηλεμετρία που δείχνει ότι ο Πικέ συνέχισε να πατά το γκάζι ενώ είχε χάσει τον έλεγχο της R29, πράγμα αφύσικο όπως και η «προπόνηση» που έκανε στο γύρο σχηματισμού αποφεύγοντας όμως τον τοίχο.
Οι Μπριατόρε, Σίμοντς από την πλευρά τους δεν αρνήθηκαν ότι υπήρξε συνάντηση με τον Πικέ πριν τον αγώνα, όπου συζητήθηκε το θέμα ισχυρίστηκαν όμως ότι ήταν ιδέα του Βραζιλιάνου και ότι το πήραν στην πλάκα. Πράγμα που δεν μπορεί να σταθεί βέβαια ενώπιον του Παγκοσμίου Συμβουλίου της FIA που συνεδριάζει αύριο για να εξετάσει το θέμα και αναμένεται να εκδώσει απόφαση άμεσα.
Γνωρίζοντάς τα όλα αυτά ο Φλάβιο Μπριατόρε και ο Πατ Σίμοντς υπέβαλλαν την παραίτησή τους που έγινε δεκτή από τη Renault.
Μια παραίτηση που αποσκοπεί στο να πάρουν την ευθύνη πάνω τους και να προστατευτεί η ομάδα που κινδυνεύει μέχρι και με αποκλεισμό από το πρωτάθλημα.
Η FIA στην προσπάθειά της να λάμψει όλη η αλήθεια έχει προσφέρει αμνηστία στους Σίμοντς και Πικέ jr. εάν καταθέσουν όσα γνωρίζουν για την υπόθεση.

Συζούσε με 50χρονο…
O Πικέ jr βρέθηκε πέρυσι το Νοέμβριο στη χώρα μας για λογαριασμό χορηγού της ομάδας. Συζητώντας με τα κορίτσια που τον συνόδευαν καθόλη τη διάρκεια παραμονής του, ακούσαμε ένα σχόλιο που έγινε αιτία να διακόψουμε, τότε την κουβέντα: «Αυτός αποκλείεται να γουστάρει γυναίκες» μας είχε πει η πιο προκλητική από τις συνοδούς του Βραζιλιάνου.
Το σχόλιο ξανάρθε στη μνήμη μας, μετά τα όσα είπε στη Μόντσα, ο Μπριατόρε για την οικογένεια Πικέ: «Ξέρω καλά ποιος είναι ο Πικέ. Έχω δουλέψει στο παρελθόν μαζί του. Μπορεί να μην ξέρω τόσο καλά το γιο του αλλά ο ίδιος έχει δώσει δείγματα γραφής. Αυτός ο άνθρωπος κατηγόρησε το Σένα για ομοφυλοφιλία και χαρακτήρισε άσχημη τη γυναίκα του Μάνσελ. Όλη του τη ζωή εκβίαζε κάποιον.
Ο γιος του με κατηγόρησε ότι τον απομάκρυνα από τους φίλους του. Αυτό είναι ψέμα. Τον απομάκρυνα από έναν 50χρονο με τον οποίο συζούσε χωρίς να είναι σαφής, η μορφή της σχέσης τους. Τον υποχρέωσα να μετακομίσει από την Οξφόρδη που συζούσαν, στο Λονδίνο όπου έμεινε στο ίδιο κτίριο με μένα για να μπορώ να ελέγχω τι γίνεται. Όλες αυτές οι ενέργειες έγιναν ύστερα από αίτημα του πατέρα του που ανησυχούσε πολύ για το δρόμο που είχε πάρει ο γιος του. Τα ξεκαθαρίζω αυτά γιατί είναι άδικο…» κατέληξε ο πρώην μάνατζερ του Πικέ junior.
Μπορεί ο Μπριατόρε να έχασε τη θέση του στη Renault F1 όπου βρίσκονταν από το 2000 αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για την οικογένεια Πικέ, που σκοπεύει να συνεχίσει την ιστορία στα δικαστήρια. Εκεί έχει προσφύγει ήδη ο Μπριατόρε κατηγορώντας τους Πικέ, για εκβιασμό. Χαρακτηριστική η δήλωση του πατέρα Πικέ: «Έχω αρκετά χρήματα ώστε να προσλάβω του καλύτερους δικηγόρους, αν και δεν ξέρω για ποιο λόγο μας κατηγορεί; Που είπαμε την αλήθεια; Από ένα σημείο και μετά άτομα σαν το Μπριατόρε αποκτούν υπερβολικά πολλή δύναμη και πλανώνται ότι έχουν βρεθεί σε απυρόβλητο. Παρότι τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα, εκείνος νόμιζε πως τίποτα δεν θα τον άγγιζε» κατέληξε ο 57χρονος Βραζιλιάνος.
Οι δηλώσεις του ισχυρού άντρα της F1, Μπέρνι Έκλεστον ακούστηκαν σαν επικήδειος για το Μπριατόρε: «Είναι κρίμα που μια καριέρα σαν αυτή του Μπριατόρε τελείωσε με τέτοιο τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα να ελαφρύνει τη θέση του. Αυτό που έκανε ήταν τελείως αχρείαστο. Μου έλεγε πριν λίγο καιρό ότι δε θέλει να καταλήξει σαν εμένα να παίζει μ’ αυτοκινητάκια στην ηλικία μου. Τα κατάφερε…»

Ζωή σαν παραμύθι…
Ο 59χρονος Φλάβιο Μπριατόρε έχει τελειώσει τη βασική εκπαίδευση και έκανε όνομα και λεφτά όταν ο Λουτσιάνο Μπενετόν τον έστειλε στην Αμερική για να επεκτείνει την εταιρεία του εκεί. Ο Μπριατόρε ακολουθώντας ακραίες μεθόδους έδινε το ένα μετά το άλλο τα franchise μη παραλείποντας να κρατάει την προμήθειά του. Άνοιξε 800 υποκαταστήματα και έγινε πλούσιος μέσα σε μια πενταετία.
Η εμπλοκή της οικογένειας Μπενετόν με τη F1 και την ομάδα της Toleman έφερε τον Μπριατόρε στον κόσμο των αγώνων. Ο Ιταλός είχε μεσάνυχτα από F1 όμως σύντομα ακολουθώντας τις «γνωστές» τακτικές, κατάφερε να ξεχωρίσει. Απέκτησε όνομα σα μάνατζερ ταλέντων όταν ανέδειξε τον Μ.Σουμάχερ και αργότερα τον Αλόνσο.
Κοντά στη Renault και στη Benetton έκανε πολλές δουλειές ακόμη και μεσάζων κινητήρων μέχρι τη στιγμή που η γαλλική εταιρεία αποφάσισε να επιστρέψει στη F1. Από το 2001 βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας, αυτό φυσικά δεν τον εμπόδισε να επεκτείνει τις δικές του επιχειρηματικές δραστηριότητες. Έχει το κλαμπ Billionaire στη Σαρδηνία, το εστιατόριο Σιπριάνι στο Λονδίνο μια εταιρεία κατασκευής φαρμάκων, ένα beach club στην Τοσκάνη και ένα θέρετρο στην Κένυα. Εποχή άφησε η πολυτάραχη σχέση του με τη Ναόμι Κάμπελ. Παντρεύτηκε πέρυσι την 28χρονη Ιταλίδα Ελιζαμπέτα Γκρεγκοράτσι ενώ έχει και μια κόρη, την Έλενα, με τη Χάιντι Κλούμ.
Ο 52χρονος Νέλσον Πικέ έχει εκκινήσει σε 204GP έχει πάρει 23 νίκες, 24 pole position και 3 παγκόσμια πρωταθλήματα (1981, 1983,1987).
Γιος υπουργού προερχόμενος από πολύ πλούσια οικογένεια έτρεχε στους αγώνες με το όνομα της μητέρας του για να μην το μάθει ο πατέρας του. Άφησε εποχή με την άστατη ζωή του και τις σπατάλες του. Σήμερα έχει σειρά επιχειρήσεων στη Βραζιλία είναι βαθύπλουτος και παραμένει το ίδιο άστατος και ασυνεπής. Χαρακτηριστικό ότι πρόπερσι του αφαιρέθηκε το δίπλωμα οδήγησης και υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει σεμινάρια ασφαλούς οδήγησης μαζί με τη γυναίκα του. Ο αστικός θρύλος λέει ότι οι κλήσεις των Πικέ γέμιζαν μια μικρή αποθήκη.
Εκτός των άλλων δραστηριοτήτων έχει και μια αγωνιστική ομάδα στο GP2 ενώ στηρίζει και την καριέρα του γιού του που μετά τις τελευταίες εξελίξεις μάλλον βαίνει προς πρόωρο τέλος.
Πάντως ο ίδιος γνώριζε όσα είχαν συμβεί από πέρυσι και τα είχε αναφέρει στον αλυτάρχη της FIA, Τσάρλι Ουίτινγκ.

http://www.protothema.gr/content-carspeed.php?id=44853

[gmak]

GP Σιγκαπούρης: Lewis πρώτος και καλύτερος

Ύστερα από έναν πολύ επεισοδιακό αγώνα, όπως έχει αρχίσει να φτιάχνει παράδοση το Grand Prix Σιγκαπούρης, ο Lewis Hamilton ξεκινώντας από την pole position πήρε τη 2η φετινή του νίκη, καθώς και οι δύο που προσπάθησαν να τον ακολουθήσουν (Rosberg και Vettel) έκαναν λάθη στα pit stop και πήραν ποινές. Έτσι, ο Βρετανός της McLaren Mercedes πήρε μια σχετικά άνετη νίκη. Ωφελημένοι από το SC και τα λάθη των υπολοίπων ήταν ο Timo Glock που πήρε μια πολύ σημαντική 2η θέση για την Toyota και ο Fernando Alonso, ο οποίος μετά την περσινή του νίκη, με την 3η θέση βρέθηκε πάλι στο βάθρο. Ακολούθησαν οι Sebastian Vettel, Jenson Button, Rubens Barrichello, Heikki Kovalainen και Robert Kubica.

Εκκίνηση

Μόλις έσβησαν τα κόκκινα φώτα ο Lewis Hamilton έφυγε μπροστά και με τη βοήθεια του KERS δεν κινδύνευσε στην πρώτη στροφή. Πιο πίσω όμως είχαμε πολύ καλές μάχες, με τον Nico Rosberg να εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι βρισκόταν στην καθαρή πλευρά της πίστας και πέρασε 2ος. Ο Sebastian Vettel είδε να τον φτάνει και ο Fernando Alonso, ο οποίος έκανε πολύ καλή εκκίνηση αλλά με πολύ κόπο κατάφερε να κρατηθεί μπροστά του. Ο Alonso όμως δεν κατάφερε να κρατήσει το momentum και μέχρι να ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος είχε χάσει θέσεις τόσο από τον Mark Webber όσο και από τον Timo Glock, πέφτοντας στην 6η θέση.

Αρκετά καλή ήταν η εκκίνηση των Brawn GP, καθώς ο Barrichello κέρδισε 3 θέσεις και ανέβηκε 7ος ενώ ο Button όχι μόνο δεν κινδύνευσε από τον Raikkonen, που ήταν δίπλα του, αλλά κέρδισε και 2 θέσεις, κάτι που σίγουρα θα τον βοηθούσε με τη στρατηγική του. Απογοητευτικά για τις Ferrari, που έμειναν από την αρχή πολύ πίσω, με τον Raikkonen να χάνει ακόμα και από τον Buemi και να μην μπορεί στο πρώτο κομμάτι του αγώνα να τον κερδίσει.

Στους πρώτους γύρους οι τρεις πρώτοι (Hamilton, Rosberg, Vettel) κινούνταν με παρόμοιο ρυθμό και είχαν σχετικά σταθερή διαφορά μεταξύ τους, αλλά στο μεταξύ είχαμε την πρώτη εγκατάλειψη του αγώνα στον 4ο γύρο. Ο Romain Grosjean μπήκε αργά-αργά στα pit και πάρκαρε το μονοθέσιό του στο γκαράζ της Renault καθώς αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα στα φρένα.

Ένα πρόβλημα που παρουσιάστηκε στο KERS του Hamilton επισκευάστηκε λίγο αργότερα όταν η ομάδα είπε στον οδηγό της τις κατάλληλες ρυθμίσεις και ο Βρετανός συνέχισε στον ίδιο καταιγιστικό ρυθμό, προσπαθώντας να αυξήσει τη διαφορά από τους διώκτες του. Πιο πίσω είχαμε τον Webber να επιβραδύνει και να χάνει δύο θέσεις από τους Alonso και Glock. Ο λόγος που το έκανε όμως ήταν ότι στον πρώτο γύρο τους πέρασε χρησιμοποιώντας την έξοδο διαφυγής, οπότε προφανώς ο αλυτάρχης ζήτησε από τη Red Bull να του δώσει εντολή να τις επιστρέψει. Έτσι, ο Αυστραλός έπεσε στην 6η θέση, επιτρέποντας στον Glock να ανέβει στην 4η και στον Alonso να πάρει την 5η.

Ανεφοδιασμοί και SC

Ο χορός των pit stop ξεκίνησε όπως αναμενόταν με τον Sebastian Vettel στο 18ο γύρο, το οποίο ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα. Ακολούθησε ο Nico Rosberg στον επόμενο γύρο, ταυτόχρονα με τον Mark Webber. Η έξοδος του Rosberg από το pit lane όμως δεν ήταν καλή καθώς ο Γερμανός με τα κρύα ελαστικά έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου και πέρασε πάνω από το κερμπ που χωρίζει την έξοδο από την πίστα, κάτι που του κόστισε μια ποινή διέλευσης.

Στον 20ό γύρο ήρθε η σειρά του Lewis Hamilton, με τον Βρετανό να βγαίνει χωρίς προβλήματα. Στον επόμενο γύρο όμως έγινε χαμός. Ο Andian Sutil έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του και καθώς έκανε σβούρες μέσα στην πίστα έπεσε πάνω στον Nick Heidfeld που εκείνη τη στιγμή περνούσε από εκεί ανυποψίαστος. Φυσικά και τα δύο μονοθέσια καταστράφηκαν και το Αυτοκίνητο Ασφαλείας βγήκε για να μπορέσουν οι άνθρωποι της πίστας να καθαρίσουν την πίστα.

Όσοι δεν είχαν κάνει ακόμα ανεφοδιασμό μπήκαν αμέσως στα pit για να εκμεταλλευτούν τον πιο αργό ρυθμό που είχε ο αγώνας πίσω από το SC. Σε ένα από αυτά τα pit stop είχαμε ένα σκηνικό που έμοιαζε λίγο με το περσινό του Massa, καθώς ο Jaime Alguersuari ξεκίνησε προτού βγει η αντλία ανεφοδιασμού από το μονοθέσιό του, παρασύροντας για λίγα μέτρα τους μηχανικούς του. Σταμάτησε όμως έγκαιρα και ευτυχώς δεν είχαμε τραυματισμούς.

Ύστερα από τρεις γύρους, το SC έφυγε από την πίστα και ο αγώνας ξαναξεκίνησε. Ο Lewis Hamilton δεν είχε κανένα πρόβλημα να διατηρήσει την πρώτη θέση ακόμα και με τα κρύα ελαστικά και καθώς είχε την «προστασία» του Nico Rosberg, ο οποίος ήταν μεν προσωρινά δεύτερος αλλά έπρεπε να εκτίσει την ποινή διέλευσης. Έτσι, η μάχη ήταν μόνο ανάμεσα στον Hamilton και τον Vettel. Στους επόμενους γύρους όμως ο Γερμανός της Red Bull έδειχνε λίγο ταχύτερος και είχε κολλήσει πίσω από τον Βρετανό, αλλά δεν έβρισκε πουθενά την ευκαιρία να περάσει.

Ανεφοδιασμοί ξανά και καταστροφή για Vettel

Ο Nico Rosberg, του οποίου ο αγώνας είχε καταστραφεί έτσι κι αλλιώς, ήταν ο πρώτος που μπήκε για το 2ο ανεφοδιασμό στον 35ο γύρο, αρκετά νωρίτερα από ότι αναμένονταν οι υπόλοιποι. Στο μεταξύ η σκληρή μάχη ανάμεσα στους δύο πρώτους συνεχιζόταν, με τον Hamilton να μην μπορεί να ξεφύγει από τον Vettel. Ο Βρετανός όμως είχε το πλεονέκτημα καθώς θα έμενε στην πίστα περισσότερο προτού μπει για ανεφοδιασμό. Έτσι ακριβώς έγινε, με τον Vettel να κάνει το pit stop του στον 40ό γύρο και τον Hamilton στον 47o.

Ωστόσο, ο Vettel δεν απέφυγε το λάθος. Ο Γερμανός πάνω στην ανυπομονησία του κινήθηκε στο pit lane ταχύτερα από το όριο και για αυτό έλαβε ποινή διέλευσης, χάνοντας μια σχεδόν σίγουρη θέση στο βάθρο. Η εξέλιξη αυτή έφερε στη 2η θέση τον εξαιρετικό Timo Glock με την Toyota και στην 3η θέση τον Fernando Alonso με τη Renault. Ωφελημένες φυσικά ήταν και οι Brawn GP, με τον Rubens Barrichello να ανεβαίνει στην 4η θέση και τον Jenson Button στην 6η.

Άλλος ένας καταστροφικός αγώνας για τη Red Bull αποδείχτηκε η Σιγκαπούρη, καθώς αμέσως μετά το pit stop του, στον 47ο γύρο, έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου και ύστερα από ένα τετακέ χτύπησε στις μπαριέρες και εγκατέλειψε. Το μονοθέσιο του Αυστραλού έδειξε να έχει πρόβλημα με τα φρένα καθώς στο φρενάρισμα πριν από την έξοδό του ένα πυκνό σύννεφο μαύρου καπνού βγήκε από τον εμπρός δεξί τροχό. Οι άνθρωποι της πίστας κατάφεραν να απομακρύνουν το μονοθέσιο πολύ γρήγορα και δεν χρειάστηκε να βγει το SC. Η άσχημη ημέρα για τους «ταύρους» ολοκληρώθηκε όταν εγκατέλειψαν ταυτόχρονα στον 48ο γύρο και οι δύο οδηγοί της Toro Rosso.

Ωφελημένος ο Button

Οι τελευταίοι οδηγοί που μπήκαν για pit stop ήταν οι Fernando Alonso στον 50ό γύρο και Jenson Button στον 51ο. Ύστερα από την ολοκλήρωση και αυτών των ανεφοδιασμών, ο Lewis Hamilton έμεινε με ένα άνετο προβάδισμα στην πρώτη θέση, ο Timo Glock βρισκόταν στη 2η θέση και ο Fernando Alonso στην 3η. Ο Vettel παρά την ποινή βρισκόταν στην 4η θέση ενώ η στρατηγική της Brawn GP έφερε τον Button στην 5η θέση, μπροστά από τον Rubens Barrichello. Ακολουθούσαν οι Kovalainen και Kubica.

Στους λίγους γύρους που απέμεναν η μόνη μάχη ήταν αυτή για την 8η θέση ανάμεσα σε Kubica, Nakajima και Raikkonen αλλά ο Πολωνός της BMW Sauber κατάφερε να την κρατήσει και να πάρει τον 1 βαθμό. Έτσι, ο Lewis Hamilton είδε για δεύτερη φορά φέτος την καρό σημαία να πέφτει μπροστά του και πανηγύρισε άλλη μία σπουδαία νίκη. Ακολούθησαν οι Timo Glock, Fernando Alonso, Sebastian Vettel, Jenson Button, Rubens Barrichello, Heikki Kovalainen και Robert Kubica.

Μετά το Grand Prix Σιγκαπούρης ο Jenson Button όχι μόνο δεν είδε τους διώκτες του να τον πλησιάζουν αλλά αύξησε κατά 1 βαθμό τη διαφορά του από τον Rubens Barrichello. Ο Button έφτασε στους 84 βαθμούς με τον Barrichello να έχει 69 βαθμούς και τον Sebastian Vettel να ακολουθεί με 59, ενώ απομένουν ακόμα 3 αγώνες μέχρι το τέλος. Στους κατασκευαστές η Brawn GP έφτασε στους 153 βαθμούς ενώ η Red Bull έχει 110,5. Μεγάλο ενδιαφέρον αποκτά η μάχη της 3ης θέσης του πρωταθλήματος, καθώς η Ferrari έμεινε στους 62 βαθμούς ενώ η McLaren πλησίασε πολύ φτάνοντας στους 59.

Επόμενος αγώνας είναι το επόμενο Σαββατοκύριακο (2-4 Οκτωβρίου) το Grand Prix Ιαπωνίας στην πολύ απαιτητική πίστα της Suzuka, ένας αγώνας στον οποίο είναι πιθανό να ξεκαθαρίσουν οριστικά και τα δύο πρωταθλήματα.

msfree.gr

[gmak]

Η σεζόν του 2009 οδεύει προς το τέλος της με τους αγώνες να γίνονται όλο και πιο ενδιαφέροντες και τα πρωταθλήματα να είναι ακόμα υπό διεκδίκηση, αλλά στα paddock της Σιγκαπούρης η περισσότερη κινητικότητα αφορούσε τις μεταγραφές των οδηγών. Πέρα από τη γνωστή πλέον υπόθεση της μετακίνησης του Fernando Alonso στη Ferrari, λίγο πριν από την εκκίνηση του σημερινού αγώνα άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη ότι πολύ σύντομα θα «σκάσουν» δύο βόμβες: ο Kimi Raikkonen στη McLaren και ο Robert Kubica στη Renault.

Σχεδόν όλος ο κόσμος στη Σιγκαπούρη θεωρεί κλεισμένες και τις δύο μεταγραφές και ετοιμαζόταν για άμεσες ανακοινώσεις από τις ομάδες. Αντί για αυτές, όμως, είχαμε μερικές σιβυλλικές δηλώσεις, που όμως μας δίνουν πολύ σημαντικά στοιχεία. Την αρχή έκανε ο Jean-Francois Caubet, ο νέος εκτελεστικός διευθυντής της Renault. Ο Γάλλος μιλώντας στο γαλλικό δίκτυο TF1 άφησε (;) να του ξεφύγει για τον Alonso: «Η Renault θα είναι πάντα η οικογένειά του. Θα μας λείψει αλλά και εμείς θα του λείψουμε», είπε και αυτό είναι η ισχυρότερη ένδειξη που έχει υπάρξει μέχρι στιγμής ότι ο Ισπανός δεν θα βρίσκεται στη Renault του χρόνου.

Ύστερα, ο Martin Whitmarsh «ανακρίθηκε» από τους δημοσιογράφους του BBC και πιέστηκε πάρα πολύ είτε για να στηρίξει τον Heikki Kovalainen είτε για να επιβεβαιώσει τον Kimi Raikkonen. Δεν έκανε κανένα από τα δύο αλλά παραδέχτηκε ότι ο Kovalainen έχει απογοητεύσει φέτος και είπε ότι η δουλειά του είναι να εξασφαλίσει ότι η McLaren θα έχει τους καλύτερους δυνατούς οδηγούς. Στις επίμονες ερωτήσεις για τον Raikkonen απάντησε με μια σιωπή που μάλλον έλεγε περισσότερα από πολλές λέξεις ενώ κάποια στιγμή του ξέφυγε (;) πως όλοι στα paddock γνωρίζουν ότι ο Robert Kubica έχει ήδη υπογράψει στη Renault.

Όλα αυτά δείχνουν ότι ο Alonso μάλλον προβάρει ήδη τα κόκκινα, καθώς οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δικηγόροι ολοκληρώνουν τις τελευταίες λεπτομέρειες της εξαγοράς του συμβολαίου του Kimi Raikkonen έτσι ώστε να αδειάσει η θέση δίπλα στον Felipe Massa για τον Ισπανό. Ο Stefano Domenicali στη Σιγκαπούρη είπε στους δημοσιογράφους ότι οι ανακοινώσεις είναι πιθανό να γίνουν ακόμα και την επόμενη εβδομάδα στη Suzuka. Οι επόμενες ημέρες αναμένονται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον καθώς το grid του 2010 θα αρχίσει να σχηματίζεται…

MSFREE