Blog: Ο Πάνος Σεϊτανίδης σχολιάζει το Grand Prix της Μαλαισίας
H 3η προσπάθεια αποδείχθηκε και φαρμακερή για τους αντιπάλους της. Το λέγαμε άλλωστε, πόσες ακόμα σίγουρες νίκες μπορεί να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων η Red Bull Racing; Η RB6 είναι κυριολεκτικά άπιαστη με τους υπόλοιπους να αναρωτιούνται τι μαγικό έχει κάνει ο Adrian Newey στο σχεδιασμό της. Τις περυσινές ιδέες του σχετικά με το εμπρός μέρος και τις κυρτώσεις στο ρύγχος λίγο-πολύ τις αντέγραψαν όλοι φέτος αλλά αυτό δεν αρκεί. Η κατασκοπεία πρέπει να δουλέψει καλύτερα για να βρεθεί ο «μυστικός ζωμός» που κάνει τους οδηγούς της RBR τόσο γρήγορους. Λες και ο Newey έχει εφεύρει τον τρόπο να εμφανίζεται ένα αόρατο για όλους εμάς κόκκινο πανί, που αφηνιάζει τους «ταύρους» του. Ό,τι κι αν έχει κάνει, το έχει κάνει καλά αφήνωντας τους υπόλοιπους να σπάνε το κεφάλι τους για να εντοπίσουν την ιδέα που κατέβασε ο Βρετανός «Κύρος Γρανάζης».
Στη McLaren υποπτεύονται την ύπαρξη «έξυπνων» αναρτήσεων που ενώ βρίσκονται μια ανάσα από το οδόστρωμα στις κατατακτήριες δοκιμές, σηκώνουν το μονοθέσιο πιο ψηλά όταν αυτό φορτώνεται με καύσιμο ενόψει του αγώνα. Μπορεί και να είναι αλήθεια αλλά o έλεγχος της FIA το βράδυ του Σαββάτου δεν έδειξε τίποτα και στη Red Bull δείχνουν ότι πιστεύουν στο ρητό «καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται».
Το επιβεβαίωσε άλλωστε και ο Sebastian Vettel, που παραδέχθηκε ότι παρακαλούσε να αρχίσει να βρέχει μετά τα μισά του αγώνα ώστε να δροσιστεί. Για να θέλεις να «ανοίξουν» οι ουρανοί όταν είσαι αγκαλιά με τη νίκη -μία καθοριστικής σημασίας νίκη- σημαίνει ότι έχεις κότσια αλλά και εμπιστοσύνη: στις δικές σου ικανότητες αλλά και στο μονοθέσιό σου. Τελικά η βροχή δεν ήρθε. Ο Γερμανός ίδρωσε λίγο παραπάνω λόγω της ζέστης αλλά δεν ίδρωσε ιδιαίτερα για τη νίκη που ουσιαστικά πήρε στα πρώτα 500 μέτρα. Η εκκίνηση του ήταν εκπληκτική και κατάφερε να καταπιεί τόσο τον Nico Rosberg όσο και τον Mark Webber. Από εκεί και πέρα (με δεδομένο ότι οι εσωτερικές εντολές λένε πως όποιος στρίψει πρώτος έχει την εύνοια στη στρατηγική) ο 22χρονος δεν χρειαζόταν τίποτα να περισσότερο από μία ιδιαίτερα δημοφιλή λέξη: «αξιοπιστία».
Η 6η νίκη της καριέρας του ήταν ίσως η σημαντικότερη - κι ας μην της φαίνεται. Γιατί φέτος, περισσότερο από ποτέ, ο Vettel έχει το ρόλο του διεκδικητή, αν όχι και φαβορί για την κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου. Μετά λοιπόν από τις δύο ηχηρές σφαλιάρες που του έριξε η μοίρα στο Μπαχρέιν και την Αυστραλία, όπου απώλεσε 38 βαθμούς που του δικαιωματικά ανήκαν, έπρεπε να πάρει τη νίκη. Για να επιστρέψει στη μάχη της κορυφής της βαθμολογίας αλλά, κυρίως, για να διατηρήσει την αυτοπεποίθησή του καθώς και την πίστη στην ομάδα του. Δεν αρκεί ένα γρήγορο παιχνίδι όταν χαλάει πριν το χορτάσεις. Και στους δύο πρώτους αγώνες της χρονιάς ο Vettel είχε μείνει με την όρεξη.
Όσο για τον Mark Webber, μπορεί πέρυσι να… ενηλικιώθηκε αγωνιστικά κατακτώντας τις πρώτες του δύο νίκες αλλά παρότι τον θαυμάζω για τη θέληση και αποφασιστικότητά του, πιστεύω ότι δεν έχει στόφα πρωταθλητή. Εκεί που ο Vettel βούτηξε στα άπατα της πρώτης στροφής, ο Αυστραλός πλατσούριζε πανικόβλητος. Κρατώ ένα κομμάτι όσων είπε στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα: «δεν ήξερα πού βρισκόταν ο Nico και…».
Προφανώς η εκκίνηση αποτελεί κορύφωση άγχους για τους οδηγούς, οι χτύποι της καρδιάς ξεπερνούν τις στροφές του κινητήρα και όλα τα σχετικά αλλά δεν είναι η πρώτη κρίση πανικού για τον Webber σε ανάλογες περιπτώσεις. Θυμηθείτε το περυσινό Grand Prix Γερμανίας όπου ο οδηγός της Red Bull βρισκόταν πάλι στην pole position, με τον Rubens Barrichello τότε δίπλα του. Όταν επιτέθηκε ο 3ος του grid Jenson Button, ο Webber πανικοβλήθηκε πάλι και ήρθε σε επαφή με τη Brawn του Barrichello τον οποίο όπως παραδέχθηκε είχε «χάσει». Βέβαια τότε ο υπόλοιπος αγώνας εξελίχθηκε πολύ καλύτερα για τον Webber αφού στο καλύτερο Σαββατοκύριακο της καριέρας του και παρά την ποινή διέλευσης από τα pit που έλαβε πανηγύρισε την παρθενική του νίκη. Η Red Bull έκανε λοιπόν το εμφατικό 1-2 το οποίο πανηγυρίστηκε δεόντως αφού αποτέλεσε εντυπωσιακή απάντηση στους καλοθελητές που την προηγούμενη εβδομάδα αμφισβητούσαν την αξιοπιστία της RB6 περισσότερο απ’ ότι οι Ιουδαίοι τα θαύματα του Jesus Christ Superstar (για να μπούμε και στο κλίμα των ημερών).
Η Mercedes δεν νομίζω ότι σημείωσε ιδιαίτερη βελτίωση, παρά την πρώτη της εμφάνιση στο βάθρο. Αν οι Ferrari/McLaren ήταν στο παιχνίδι, δύσκολα ο Rosberg θα παρέμενε στην 3η θέση αλλά δεν μπορείς παρά να βγάλεις το καπέλο στον 24χρονο που συνεχίζει να τη δίνει στα νεύρα του Schumacher. Μπορεί ο Michael να παρουσιάζεται ακόμα χαμογελαστός, ήρεμος και με περιορισμένες προσδοκίες αλλά έχει μέσα του τέτοιο σαράκι από τις συνεχείς ήττες στην εσωτερική μονομαχία των «ασημί βελών» που θα ξεσπάσει. Κι όταν ο Γερμανός δεν μπορεί να αντιδράσει εντός του ορίου του fair play, η ιστορία μας έχει διδάξει πως θα βρει κάποιον άλλο τρόπο να αντιδράσει. Μέχρι τώρα φορά το κουστούμι του καλού σαραντάρη που αποφάσισε να παίξει με τους πιτσιρικάδες, έτσι, για να θυμηθεί τα παλιά και να διασκεδάσει. So not Schumi, so not Schumi at all!
Θαρρώ ότι ακόμα το θηρίο δεν έχει ξυπνήσει για τα καλά από τη χειμερία νάρκη της 3ετούς απουσίας του από τη Formula 1. Δεν θέλω να κρίνω τα έως τώρα αποτελέσματά του, τουλάχιστον όχι αρνητικά. Χρειάζεται χρόνο προσαρμογής και εγκλιματισμού κι όταν νιώσει έτοιμος να είστε σίγουροι ότι θα δαγκώσει. Υπενθυμίζω ότι σε σχετικό Blog πριν την έναρξη της σεζόν έλεγα ότι θα είναι αξιοπρεπής, θα διεκδικήσει νίκες σε αγώνες με… ιδιαίτερες συνθήκες και πως θα κλείσει τη σεζόν με δύο νίκες στο ενεργητικό του. Μέχρι τώρα δεν πέφτω και τόσο έξω αφού οι φανατικοί υποστηρικτές του που έλεγαν ότι θα έρθει και θα σαρώσει έχουν εξαφανιστεί όπως οι Παναθηναϊκοί μετά το ντέρμπι ενώ εκείνοι που έλεγαν ότι ο «παππούς» θα έχει πρόβλημα με τα αρθριτικά του έχουν επίσης εξαφανιστεί - όπως εγώ όταν θα κάνει τη φιέστα τίτλου ο ΠΑΟ. Η πραγματικότητα, όπως και η αλήθεια, βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση. Έτσι και στην περίπτωση Schumacher.
Ο οδηγός αποκάλυψη των πρώτων αγώνων παραδόξως είναι ο Robert Kubica. Η αξία του είναι δεδομένη αλλά κανείς δεν περίμενε να πρωταγωνιστεί με την ιδιωτικοποιημένη πια ομάδα που κουβαλάει ως προίκα το όνομα της Renault. Όμως φαίνεται ότι γίνεται καλή δουλειά στους «κιτρινόμαυρους» αφού σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Βοηθήθηκε σίγουρα από τα προβλήματα άλλων αλλά όλα είναι στο παιχνίδι και αυτό που μετράει στο τέλος είναι το αποτέλεσμα. Αυτό λοιπόν τονίζει την αξία του Πολωνού αλλά επιβεβαιώνει και την ορθότητα της επιλογής του να πιστέψει σε αυτή την ομάδα. Από την πρώτη στιγμή άλλωστε έδειχνε να απολαμβάνει το νέο του εργασιακό περιβάλλον. Εκεί που όλοι τους είχαν ξεγραμμένους και οι χειμερινές δοκιμές εξέλιξης έδειχναν να οδηγούν σε μελλοντικά αδιέξοδα, ο Kubica ήταν χαμογελαστός όσο ποτέ. Τον ρώτησα στη Βαλένθια αν το υγιές περιβάλλον αρκεί για να είναι ικανοποιημένος ένας οδηγός που δεν έχει στα χέρια του ανταγωνιστικό μονοθέσιο. Απάντησε ότι «ο μόνος τρόπος για να κάνεις το μονοθέσιο σου ανταγωνιστικό είναι να έχεις υγιές περιβάλλον». Πράγματι, στη Renault έχει για πρώτη φορά το ρόλο του ηγέτη και το απολαμβάνει. Του αρέσει που όλοι κρέμονται από τα χείλη του και που όλοι εργάζονται νυχθημερόν για να τον κάνουν μάγκα. Κακά τα ψέματα, δεν είχε τέτοια μεταχείριση στην BMW. Εκεί πνιγόταν και πιστεύω ότι μπορεί κάποτε να γράψει ολόκληρο βιβλίο για τις κόντρες του με τους Βαυαρούς την περίοδο που εκείνος πάλευε μόνος του για τον τίτλο του 2008, την ώρα η ομάδα είχε το μυαλό της μόνο στο… φορτηγό του 2009.
Για τον Adrian Sutil, ο αγώνας της Sepang ξόρκισε την κατάρα που τον θέλει να χύνει στο φινάλε την καρδάρα με το γάλα όταν βρίσκεται κοντά σε ένα σπουδαίο τερματισμό. Ίσως έπρεπε να πάψει να τρέχει στην ίδια πίστα ο Kimi Raikkonen για να μπορέσει ο Γερμανός να δείξει την πραγματική του αξία. Παραδόξως, πολύ μεγαλύτερη προσοχή πήραν σε αυτό τον αγώνα οι οδηγοί που συμπλήρωσαν τις πιο πίσω θέσεις της κατάταξης και αναφέρομαι φυσικά στους οδηγούς των McLaren και Ferrari. Θα τους πιάσω έναν-έναν αρχίζοντας από τον εκπληκτικό στη Μαλαισία Lewis Hamilton.
Όσοι αντιλαμβάνονται μόνο όσα θέλουν από εκείνα που διαβάζουν, αγνοούσαν ότι τον εκθείαζα για τις οδηγικές του ικανότητες, τυφλωμένοι από την κριτική που ασκούσα για όσα κάνει βγαίνοντας από το κόκπιτ. Στη Sepang επικεντρώθηκε σε αυτό που ξέρει να κάνει καλά και μας προσέφερε άφθονο θέαμα. Ειδικά στο πρώτο μισό του αγώνα ήταν διαστημικός, σκαρφαλώνοντας σε χρόνο ρεκόρ από την 20ή θέση, στην 6η. Σημειώστε επίσης ότι δεν ανέβηκε επειδή υπήρξαν ανατροπές και προβλήματα άλλων. Ανέβηκε γιατί προσπερνούσε και προσπερνούσε και προσπερνούσε. Στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα «κόλλησε» πίσω από τη Force India του Sutil, πράγμα λογικό αφού οι VJM από πέρυσι είχαν αποδείξει ότι η τελική ταχύτητα είναι το μεγάλο τους ατού. Έτσι στη συγκεκριμένη μάχη, το πλεονέκτημα της χρήσης του F-Duct στην MP4-25, είχε πάει περίπατο.
Έχουν ακουστεί ήδη πάρα πολλά για την προσπάθεια του να κρατήσει πίσω του τον Vitaly Petrov στον 8ο γύρο και την πρωτότυπη για τα δεδομένα της Formula 1 χορογραφία που θύμιζε τόσο πολύ αγωνιστικό πατινάζ. «Ίσως ο Lewis να νόμιζε ότι παίζει play station», σχολίασε ο Anthony Davidson την ώρα που η Renault επιζητούσε κάτι περισσότερο από τις απλές συστάσεις στο βρετανό για επικίνδυνη οδήγηση. Ο κανονισμός αναφέρει ότι κάθε οδηγός μπορεί να αλλάξει μόνο μία φορά τη γραμμή του για να υπερασπιστεί τη θέση του και ξανά μόνο στα φρένα για τη στροφή που ακολουθεί. Ο Hamilton άλλαξε λοιπόν τέσσερις φορές γραμμή και οι πρώτες συζητήσεις που διάβασα και στα forum αλλά και στο «F1 Fans in Greece» κάνουν λόγω για παράβαση του κανονισμού και λάθος απόφαση των κριτών. Εδώ ίσως να εκπλήξω όσους με κατηγόρησαν στο παρελθόν για άδικη μεταχείριση στον πρωταθλητή του 2008 και θα πω ότι για μένα είναι λίγο γκρίζα η ζώνη στο συγκεκριμένο συμβάν.
Αν προσέξετε καλά το σχετικό βίντεο (http://www.youtube.com/watch?v=H2kGNnGAcT0), θα δείτε ότι ο οδηγός της McLaren επιδίδεται σε αυτό το ασυνήθιστο ζιγκ-ζαγκ αλλά παρότι θεωρητικά υπερασπίζεται τη θέση του από το Ρώσο, στην πράξη δεν δέχεται πραγματική επίθεση πριν το τέλος της ευθείας όπου και τα δύο μονοθέσια μπαίνουν δίπλα-δίπλα στην πρώτη στροφή. Αλλάζει πρώτος κατεύθυνση και τις 4 φορές επιδιώκοντας να βγάλει την R30 από το slipstream του. Δείτε το προσεκτικά. Ο Lewis πάει αριστερά-δεξιά και ο Petrov τον ακολουθεί με απόλυτο συγχρονισμό – ακριβώς όπως οι αθλητές του αγωνιστικού πατινάζ! Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσο πρέπει να κατηγορηθεί ο οδηγός της McLaren.
Πρέπει να σημειωθεί ότι φέτος στην τριάδα των αγωνοδικών βρίσκονται και πρώην οδηγοί της Formula 1, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Johnny Herbert. Άρα η κρίση τους έχει μπολιαστεί και από την απαραίτητη κατά τη γνώμη μου αγωνιστική εμπειρία βετεράνων οδηγών που κάτι ξέρουν παραπάνω για τον τρόπο σκέψης αυτού που υποπίπτει σε αμφισβητούμενες ενέργειες. Λογικά, λοιπόν, τα όρια της νομιμότητας θα επεκταθούν φέτος ενώ μη ξεχνάτε επίσης ότι την τελευταία διετία οι συνεχείς ποινές είχαν κάνει το πρωτάθλημα μπάχαλο αφού οι αγωνοδίκες κάθε grand prix έκριναν με διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Το έχει νιώσει στο πετσί του αυτό ο Hamilton. Αξίζει λοιπόν αυτή την επιείκεια, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι.
Ο teammate του απέδειξε ότι η μέρα που γιορτάζουν οι Γιάννηδες με την εορτή του Αναστάση δεν έχουν πολλές ομοιότητες. Προσπάθησε να κάνει το colpo grosso ακολουθώντας στρατηγική ανάλογη της Αυστραλίας μόνο που αυτήν τη φορά ούτε έμεινε στα μισά του δρόμου η Red Bull ούτε εκείνος βρισκόταν τόσο ψηλά στην κατάταξη για να το εκμεταλλευτεί. Έδωσε όμως πολλές μάχες με τις Ferrari και εγώ γουστάρω κάργα που και στα τρία πρώτα Grand Prix βλέπουμε συνεχείς και εντυπωσιακές μονομαχίες ανάμεσα σε ασημί και κόκκινους.
Όσο για τους οδηγούς του Maranello, είχαν επίσης αξιομνημόνευτους αγώνες. Ο Felipe Massa κέρδισε ακριβώς όσες θέσεις κέρδισε στους 56 γύρους του αγώνα και ο Hamilton. Πιο αθόρυβα η αλήθεια είναι αλλά σάμπως αθόρυβη δεν είναι η όλη του παρουσία μέχρι τώρα; Άλλοι κάνουν τις εντυπωσιακές προσπεράσεις, άλλοι πρωταγωνιστούν σε μάχες μέχρι τελικής πτώσης, άλλοι πιάνουν το τζόκερ στις επιλογές των ελαστικών αλλά ο Βραζιλιάνος έχει την ουσία. Για ρίξτε μια ματιά στη βαθμολογία και θα δείτε ότι το όνομα του κοσμεί την κορυφή μετά τους πρώτους τρεις αγώνες, στο καλύτερο ξεκίνημα σεζόν της καριέρας του! Να δούμε που θα τον βγάλει αυτό στο φινάλε. Πάντως το μεγάλο του κέρδος είναι ότι δεν τον παρέσυρε το κύμα ενθουσιασμού για την έλευση του Fernando Alonso στη Ferrari. Ο Massa απέφυγε τις φλύαρες δηλώσεις, πανέξυπνα απέφυγε και οποιαδήποτε κόντρα με τον πολυδιαφημισμένο teammate του και έχοντας σκύψει το κεφάλι, κάνει αυτό που έκανε πάντα: δουλεύει σκληρά – και ανταμείβεται γι’ αυτό.
Όσο για τον Alonso, η δηλώση του που έχει όλο το ζουμί ανέφερε: «Θα το λέω και μετά από χρόνια και ίσως κάποιοι να με περνούν για τρελό αλλά αυτός ήταν ο καλύτερος αγώνας της καριέρας μου»! Ο Ισπανός απέδειξε ότι αυτό που βλέπουμε από την τηλεόραση μας, συνήθως απέχει πολύ από όσα συμβαίνουν μέσα στο κόκπιτ. Αν και από τα on board πλάνα της κάλυψης του αγώνα, ήταν ξεκάθαρο ότι το κιβώτιο της Ferrari άσθμαινε από νωρίς. Ο συμπλέκτης της F10 έσπασε στο γύρο σχηματισμού και ο δις παγκόσμιος πρωταθλητής αναγκαζόταν να πατάει γκάζι κάθε φορά που ήθελε να κατεβάσει σχέση. Δεδομένου ότι σε κάθε γύρο στη Sepang υπολογίζεται ότι οι οδηγοί αλλάζουν σχέση 54 φορές, μιλάμε για 3000 και πλέον αλλαγές! Οι μισές να ήταν κατεβάσματα, καταλαβαίνετε την υπερπροσπάθεια που κατέβαλε ο οδηγός της Ferrari, που έπρεπε να προσαρμόσει το οδηγικό του στιλ στα νέα δεδομένα και φυσικά να δώσει τις μάχες του σαν να είχε στα χέρια του το τέλειο μονοθέσιο. Στην Αυστραλία σκαρφάλωσε από την 22η θέση στην 4η, στη Μαλαισία από τη 19η στην 9η και σκύλιασε διεκδικώντας την 8η από τον Button. Θέλω να σημειώσω ότι η διαφορά αυτής της θέσης δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, ήταν μόλις δύο βαθμοί. Έχοντας όμως χάσει τον τίτλο του 2007 για έναν, ο Alonso απέδειξε ότι διαθέτει πνεύμα νικητή. Αυτό που όλοι οι θεατές θέλουν να βλέπουν. Μόνο που ο Stefano Domenicali δεν είναι θεατής, είναι διευθυντής του και μάλλον θα προτιμούσε ο Alonso να κόψει ρυθμό, να προστατεύσει το ήδη «πληγωμένο» μονοθέσιο του και να φτάσει με ασφάλεια στον τερματισμό. Δεν το έκανε.
Υπάρχει όμως προβληματισμός στη Scuderia και κοιτάξτε πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν οι ισορροπίες. Από εκεί που όλοι λιθοβολούσαν τη Red Bull, τώρα ξαφνικά στο ειδώλιο του κατηγορουμένου κάθεται η ιταλική ομάδα και οι ευάλωτοι κινητήρες της. Έκανε δύο αλλαγές πριν την πρεμιέρα του Μπαχρέιν ενώ στη Σεπάνγκ δεν ήταν μόνο η μονάδα του Alonso που παρέδωσε το πνεύμα. Προβλήματα είχαν και οι Sauber. Χτυπάνε λοιπόν καμπανάκια. Το θέμα είναι να μη γίνουν καμπάνες σύντομα…
Οι μόνοι κινητήρες της Ferrari που δούλεψαν άψογα, ήταν εκείνοι των Toro Rosso με τον Jaime Alguersuari να βαθμολογείται στο ενδέκατο Grand Prix της καριέρας του, παίρνοντας έτσι ρεβάνς για το χαμένο πόντο από την μάχη στην οποία ηττήθηκε από τον Schumacher στο φινάλε του αγώνα του Albert Park.
Κλείνοντας, μια ματιά στη βαθμολογία. Ο αθόρυβος Massa είναι στην κορυφή με 39 πόντους ενώ οι Vettel/Alonso όχι μόνο ισοβαθμούν στους 37 αλλά αμφότεροι είχαν από έναν τέλειο αγώνα και δύο γεμάτους προβλήματα. Στους 35 βρίσκονται οι Button/Rosberg, o Hamilton έχει 31, ο Kubica 30 ενώ ο Webber 24 αλλά και ένα μονοθέσιο ικανό να τον βοηθήσει να αναρριχηθεί. Με λίγα λόγια, τους πρώτους οκτώ της βαθμολογίας, τους χωρίζουν μόλις οκτώ βαθμοί – διαφορά μικρότερη εκείνης που χωρίζει τον πρώτο από τον τρίτο κάθε Grand Prix! Προσθέστε και τον Μιχαλάκη που αργά ή γρήγορα θα είναι σε θέση να τα βάλει με τους… γιους του και θα λάβετε άλλη μία επιβεβαίωση ότι η φετινή πολυδιάστατη μάχη για τον θρόνο του παγκόσμιου πρωταθλητή που παίζεται στις πίστες του κόσμου, θα είναι πιο συγκλονιστική και από την τρισδιάστατη «Τιτανομαχία» που παίζεται στους κινηματογράφους…
msfree
