Φαρισαϊσμός και αδιαφορία
Δημοσιεύτηκε: Κυρ Ιουν 22, 2008 1:05 am«Εκφράζουμε την οδύνη μας για το θάνατο των τριών ανθρώπων, των τριών ηρώων, των τριών παλι καριών που έχασαν τη ζωή τους.»
Αυτά τα λόγια ακούσθηκαν μέσα στη Βουλή απ' όλους τους αρχηγούς των κομμάτων, την ημέρα που έπεσε το στρατιωτικό ελικόπτερο και σκοτώθηκαν τα μέλη του πληρώματος. Και βεβαίως, η λύπη όλων για το χαμό των τριών νέων ανθρώπων ήταν πολύ μεγάλη.
Ομως, με απόλυτο σεβασμό στον πόνο των τριών οικογενειών και στη μνήμη των θυμάτων, οφείλουμε να πούμε μερικές σκληρές αλήθειες. Δυστυχήματα με ελικόπτερα και τρεις νεκρούς γίνονται πολύ σπάνια.
Τροχαία δυστυχήματα, όμως, γίνονται τόσο πολλά και τόσο συχνά, που κανένας δεν δίνει σημασία στους έξι ανθρώπους που σκοτώνονται (κάθε ημέρα) και στους δεκάδες άλλους που τραυματίζονται και μένουν ανάπηροι. Γιατί, δυστυχώς, τα έχουμε συνηθίσει. Τα θεωρούμε δεδομένα. Και κανένας δεν εκφράζει την οδύνη του.
Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς.
Αν μας ενδιέφεραν πραγματικά οι άνθρωποι που σκοτώνονται και όχι ο τρόπος (και το μέσον) με το οποίο έχασαν τη ζωή τους, θα έπρεπε οι πολιτικοί να εκφράζουν καθημερινά τη θλίψη τους και η Βουλή να αρχίζει κάθε συνεδρίασή της με ενός λεπτού σιγή για τα θύματα των τροχών!
Διαφορετικά, όταν εκφράζουμε τη λύπη μας για τους τρεις ανθρώπους που χάθηκαν σε ένα σπάνιο αεροπορικό δυστύχημα και όχι για τους έξι που χάνονται καθημερινά στους δρόμους, δίνουμε σε όλους το δικαίωμα να πουν ότι η οδύνη μας είναι σκέτος φαρισαϊσμός.
Γιατί ο θάνατος του πληρώματος (που έγινε πρώτο θέμα στη Βουλή και στον Τύπο) δεν έχει καμία διαφορά από το θάνατο ενός παιδιού που σκοτώνεται την ώρα που πηγαίνει στη δουλειά του με ένα παπάκι.
Και ο πόνος που βιώνουν οι μάνες των τριών στρατιωτικών, όπως και όλες οι άλλες μάνες, δεν εξαρτάται καθόλου από το αν το παιδί τους σκοτώθηκε με ελικόπτερο ή με παπάκι. Ούτε βεβαίως αν το παιδί τους σκοτώθηκε μόνο του ή μαζί με άλλα δύο. Γιατί ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, που όλα τα άλλα φαίνονται (και είναι) ασήμαντα.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, τους φαρισαϊσμούς.
Και ας καταλάβουμε ότι δεν είναι δυνατόν να χάνουμε 2.000 ανθρώπους κάθε χρόνο, σε τροχαία δυστυχήματα κι εμείς να ασχολούμαστε μόνο με δυστυχήματα που εντυπωσιάζουν.
Δεν είναι δυνατόν τα θύματα των τροχών, τα τελευταία 50 χρόνια, να είναι πιο πολλά από τα θύματα που είχαμε σε όλους τους πολέμους που έκανε η χώρα μας τον 20ό αιώνα κι εμείς να αδιαφορούμε.
Δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουμε τον πόνο των οικογενειών που χάνουν τους δικούς τους, αλλά και τον πόνο των οικογενειών που βλέπουν τα παιδιά τους να είναι ζωντανά - νεκρά, καθηλωμένα για την υπόλοιπη ζωή τους πάνω σε μια αναπηρική καρέκλα.
Δεν είναι δυνατόν να μη σκεφτόμαστε ότι, πέρα από τον ανθρώπινο πόνο (ο οποίος δεν μπορεί να αποτιμηθεί) και το μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα, τα τροχαία δυστυχήματα δημιουργούν τεράστια οικονομικά προβλήματα επειδή το κράτος πληρώνει τρία δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για αποζημιώσεις, συντάξεις, νοσήλεια κ.λπ.
Δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουμε ότι αν τα χρήματα αυτά πήγαιναν σε μία οργανωμένη εκστρατεία πρόληψης, θα είχαμε λιγότερους νεκρούς, λιγότερους ανάπηρους, λιγότερους τραυματίες και λιγότερες κατεστραμμένες οικογένειες.
Δεν είναι δυνατόν να μην κάνουμε τίποτα μεθοδευμένο, αλλά κάθε φορά που γίνεται ένα δυστύχημα με πολλά θύματα (και για να βγάλουμε την υποχρέωση) να αντιδράμε πυροσβεστικά, κατασταλτικά και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα χωρίς να μας απασχολεί η πρόληψη.
Δεν είναι δυνατόν το κάθε ένα από τα συναρμόδια υπουργεία να κάνει τη δική του εκστρατεία για την οδική ασφάλεια και να μην υπάρχει μία συντονισμένη προσπάθεια απ' όλα τα υπουργεία μαζί. (Είδαμε τα σποτάκια του υπουργείου Υγείας για τον νηφάλιο οδηγό, βλέπουμε αυτές τις ημέρες τα σποτάκια του υπουργείου Μεταφορών για το ποτό και την οδήγηση, θα δούμε αργότερα κάτι άλλο από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και το ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά δεν βλέπουμε ποτέ μία και μοναδική εκστρατεία που θα έχει μεγάλη διάρκεια και μηνύματα με το ίδιο πνεύμα.)
Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, ότι πρέπει να δημιουργηθεί επιτέλους ο φορέας που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με την οδική ασφάλεια. Να διαλυθούν αμέσως οι επιτροπές οδικής ασφάλειας που δεν τις ακούει κανείς. Να ελεγχθούν όλοι όσοι στοχεύουν στα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και γεμίζουν τα σχολεία με έντυπα που έχουν λάθη. Και να λειτουργήσει η διακομματική επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής, για την οποία έχει δείξει ενδιαφέρον ο πρόεδρος της Βουλής κ. Σιούφας και πολλοί βουλευτές απ' όλα τα κόμματα.
Γιατί στο θέμα των τροχαίων δυστυχημάτων δεν υπάρχουν κόμματα και χρώματα.
Υπάρχει μόνο πόνος και θλίψη.
Αλλά, δυστυχώς, υπάρχει και μεγάλη αδιαφορία…+
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΗΣ ΣΤΑΘΑΚΗΣ
ΠΗΓΗ KATHIMERINI.GR
Αυτά τα λόγια ακούσθηκαν μέσα στη Βουλή απ' όλους τους αρχηγούς των κομμάτων, την ημέρα που έπεσε το στρατιωτικό ελικόπτερο και σκοτώθηκαν τα μέλη του πληρώματος. Και βεβαίως, η λύπη όλων για το χαμό των τριών νέων ανθρώπων ήταν πολύ μεγάλη.
Ομως, με απόλυτο σεβασμό στον πόνο των τριών οικογενειών και στη μνήμη των θυμάτων, οφείλουμε να πούμε μερικές σκληρές αλήθειες. Δυστυχήματα με ελικόπτερα και τρεις νεκρούς γίνονται πολύ σπάνια.
Τροχαία δυστυχήματα, όμως, γίνονται τόσο πολλά και τόσο συχνά, που κανένας δεν δίνει σημασία στους έξι ανθρώπους που σκοτώνονται (κάθε ημέρα) και στους δεκάδες άλλους που τραυματίζονται και μένουν ανάπηροι. Γιατί, δυστυχώς, τα έχουμε συνηθίσει. Τα θεωρούμε δεδομένα. Και κανένας δεν εκφράζει την οδύνη του.
Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς.
Αν μας ενδιέφεραν πραγματικά οι άνθρωποι που σκοτώνονται και όχι ο τρόπος (και το μέσον) με το οποίο έχασαν τη ζωή τους, θα έπρεπε οι πολιτικοί να εκφράζουν καθημερινά τη θλίψη τους και η Βουλή να αρχίζει κάθε συνεδρίασή της με ενός λεπτού σιγή για τα θύματα των τροχών!
Διαφορετικά, όταν εκφράζουμε τη λύπη μας για τους τρεις ανθρώπους που χάθηκαν σε ένα σπάνιο αεροπορικό δυστύχημα και όχι για τους έξι που χάνονται καθημερινά στους δρόμους, δίνουμε σε όλους το δικαίωμα να πουν ότι η οδύνη μας είναι σκέτος φαρισαϊσμός.
Γιατί ο θάνατος του πληρώματος (που έγινε πρώτο θέμα στη Βουλή και στον Τύπο) δεν έχει καμία διαφορά από το θάνατο ενός παιδιού που σκοτώνεται την ώρα που πηγαίνει στη δουλειά του με ένα παπάκι.
Και ο πόνος που βιώνουν οι μάνες των τριών στρατιωτικών, όπως και όλες οι άλλες μάνες, δεν εξαρτάται καθόλου από το αν το παιδί τους σκοτώθηκε με ελικόπτερο ή με παπάκι. Ούτε βεβαίως αν το παιδί τους σκοτώθηκε μόνο του ή μαζί με άλλα δύο. Γιατί ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, που όλα τα άλλα φαίνονται (και είναι) ασήμαντα.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, τους φαρισαϊσμούς.
Και ας καταλάβουμε ότι δεν είναι δυνατόν να χάνουμε 2.000 ανθρώπους κάθε χρόνο, σε τροχαία δυστυχήματα κι εμείς να ασχολούμαστε μόνο με δυστυχήματα που εντυπωσιάζουν.
Δεν είναι δυνατόν τα θύματα των τροχών, τα τελευταία 50 χρόνια, να είναι πιο πολλά από τα θύματα που είχαμε σε όλους τους πολέμους που έκανε η χώρα μας τον 20ό αιώνα κι εμείς να αδιαφορούμε.
Δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουμε τον πόνο των οικογενειών που χάνουν τους δικούς τους, αλλά και τον πόνο των οικογενειών που βλέπουν τα παιδιά τους να είναι ζωντανά - νεκρά, καθηλωμένα για την υπόλοιπη ζωή τους πάνω σε μια αναπηρική καρέκλα.
Δεν είναι δυνατόν να μη σκεφτόμαστε ότι, πέρα από τον ανθρώπινο πόνο (ο οποίος δεν μπορεί να αποτιμηθεί) και το μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα, τα τροχαία δυστυχήματα δημιουργούν τεράστια οικονομικά προβλήματα επειδή το κράτος πληρώνει τρία δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για αποζημιώσεις, συντάξεις, νοσήλεια κ.λπ.
Δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουμε ότι αν τα χρήματα αυτά πήγαιναν σε μία οργανωμένη εκστρατεία πρόληψης, θα είχαμε λιγότερους νεκρούς, λιγότερους ανάπηρους, λιγότερους τραυματίες και λιγότερες κατεστραμμένες οικογένειες.
Δεν είναι δυνατόν να μην κάνουμε τίποτα μεθοδευμένο, αλλά κάθε φορά που γίνεται ένα δυστύχημα με πολλά θύματα (και για να βγάλουμε την υποχρέωση) να αντιδράμε πυροσβεστικά, κατασταλτικά και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα χωρίς να μας απασχολεί η πρόληψη.
Δεν είναι δυνατόν το κάθε ένα από τα συναρμόδια υπουργεία να κάνει τη δική του εκστρατεία για την οδική ασφάλεια και να μην υπάρχει μία συντονισμένη προσπάθεια απ' όλα τα υπουργεία μαζί. (Είδαμε τα σποτάκια του υπουργείου Υγείας για τον νηφάλιο οδηγό, βλέπουμε αυτές τις ημέρες τα σποτάκια του υπουργείου Μεταφορών για το ποτό και την οδήγηση, θα δούμε αργότερα κάτι άλλο από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και το ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά δεν βλέπουμε ποτέ μία και μοναδική εκστρατεία που θα έχει μεγάλη διάρκεια και μηνύματα με το ίδιο πνεύμα.)
Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, ότι πρέπει να δημιουργηθεί επιτέλους ο φορέας που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με την οδική ασφάλεια. Να διαλυθούν αμέσως οι επιτροπές οδικής ασφάλειας που δεν τις ακούει κανείς. Να ελεγχθούν όλοι όσοι στοχεύουν στα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και γεμίζουν τα σχολεία με έντυπα που έχουν λάθη. Και να λειτουργήσει η διακομματική επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής, για την οποία έχει δείξει ενδιαφέρον ο πρόεδρος της Βουλής κ. Σιούφας και πολλοί βουλευτές απ' όλα τα κόμματα.
Γιατί στο θέμα των τροχαίων δυστυχημάτων δεν υπάρχουν κόμματα και χρώματα.
Υπάρχει μόνο πόνος και θλίψη.
Αλλά, δυστυχώς, υπάρχει και μεγάλη αδιαφορία…+
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΗΣ ΣΤΑΘΑΚΗΣ
ΠΗΓΗ KATHIMERINI.GR
