Ασφάλεια στον ουρανό - Ανασφάλεια στους δρόμους

[gmak]

Tα τροχαία δυστυχήματα είναι (κατά τη γνώμη μου) το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικογένειας.

Γιατί κάθε ημέρα, έχουμε 6 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες και αναπήρους.

Και πέρα από τον απίστευτο ανθρώπινο πόνο (ο οποίος φυσικά δεν μπορεί να αποτιμηθεί), αντιμετωπίζουμε μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Γιατί κάθε χρόνο το κράτος πληρώνει τρία δισεκατομμύρια ευρώ για τα θύματα των τροχών. Ολοι ξέρουμε βεβαίως ότι οι αιτίες των τροχαίων είναι πάρα πολλές, αλλά μία από αυτές, η οποία μπορεί και πρέπει να αλλάξει, είναι ο τρόπος που (δεν) μας μαθαίνουν και (δεν) μας εξετάζουν για να αποκτήσουμε την άδεια οδήγησης.

Γιατί πολλοί εκπαιδευτές (συχνά έπειτα και από δική μας επιμονή) δεν μας μαθαίνουν να οδηγούμε, αλλά μας... δείχνουν πώς να περνούμε τις τυπικές εξετάσεις! Μας μαθαίνουν δηλαδή να παρκάρουμε μηχανικά, λέγοντάς μας πόσο να στρίψουμε το τιμόνι όταν η κολώνα του αυτοκινήτου φτάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Μας μαθαίνουν και μας εξετάζουν αν μπορούμε να κάνουμε «οπισθογωνία» (που... απαγορεύεται από τον ΚΟΚ ). Μας μαθαίνουν και μας εξετάζουν με ταχύτητες 30 - 40 χλμ./ώρα, σε δρόμους ίσιους και στεγνούς. Και φυσικά, μας μαθαίνουν πώς να τα αποφύγουμε όλα αυτά, αγοράζοντας το δίπλωμα με 200 - 300 ευρώ.

Αγοράζοντας δηλαδή μία άδεια οπλοφορίας, η οποία μας επιτρέπει να βγούμε στους δρόμους με όποιο αυτοκίνητο θέλουμε και να το οδηγήσουμε σε συνθήκες και με ταχύτητες που δεν μας έμαθαν ποτέ!

Εκτός από τις θεωρητικές και πρακτικές εξετάσεις όμως, πρέπει να αλλάξει τελείως και το σύστημα ιατρικής εξέτασης των νέων και παλαιών οδηγών.

Πρέπει δηλαδή να σταματήσει αυτή η ιστορία με τις «εξετάσεις» κάποιων παθολόγων και οφθαλμιάτρων, οι οποίοι υπογράφουν ότι είμαστε σε θέση να οδηγήσουμε χωρίς να μας δει ποτέ.

Και να συγκροτηθούν ειδικές επιτροπές γιατρών (στις οποίες θα υπάρχει και ψυχολόγος/ψυχίατρος) και να μας κάνουν αυτές τις εξετάσεις κάθε 2 - 3 χρόνια.

Γιατί τώρα παίρνουμε δίπλωμα στα 18 και μετά, για 47 ολόκληρα χρόνια (μέχρι να γίνουμε 65), δεν ασχολείται κανένας μαζί μας.

Κανένας δεν ενδιαφέρεται αν βλέπουμε καλά, αν τα αντανακλαστικά μας έγιναν υπερβολικά αργά, αν έχουμε πίεση ή καρδιά, αν είμαστε αρτιμελείς, αλκοολικοί, τοξικομανείς ή αν έχουμε τρελαθεί τελείως.

Για παράδειγμα, όταν επαγγελματίες οδηγοί λεωφορείων πέρασαν από ειδικά τέστ, στο Εργομετρικό Κέντρο του Ολυμπιακού Σταδίου, αποδείχθηκε ότι το 25% (1 στους 4) ήταν ακατάλληλο και επικίνδυνο να οδηγήσει, γιατί δεν είχε την ικανότητα ή την ψυχική ισορροπία...

Και όμως, από το 1984 υπάρχει Προεδρικό Διάταγμα το οποίο απαιτεί από τα νοσοκομεία και τους γιατρούς να ενημερώνουν το υπουργείο Μεταφορών, αμέσως μόλις διαπιστώσουν ότι κάποιος από εμάς έχει πρόβλημα και δεν είναι σε θέση να οδηγήσει με ασφάλεια. Αλλά μέχρι σήμερα, αυτό δεν έγινε.

Είναι σαφές ότι η ικανότητα οδήγησης εξαρτάται από την κατάσταση της υγείας μας και όχι από την ηλικία μας. Γι' αυτό οι επιστήμονες λένε ότι δεν πρέπει να αφαιρούμε τα διπλώματα των οδηγών σε κάποια ηλικία, αλλά μικροί και μεγάλοι να περνάμε από αυστηρές ιατρικές εξετάσεις. Τονίζουν όμως (αν και υπάρχουν εξαιρέσεις) ότι οι ηλικιωμένοι είναι πιο επικίνδυνοι από τους νεότερους κυρίως γιατί έχουν προβλήματα όρασης (μειώνεται η οπτική γωνία) και μεγάλες διαφορές στο χρόνο αντίδρασης.

Οι νέοι αντιδρούν σε λιγότερα από 3 δέκατα του δευτερολέπτου. Οι μεσήλικες σε μισό και οι ηλικιωμένοι σε ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο (που σημαίνει ότι, όταν οδηγούν με 60 χλμ./ώρα, θα καλύψουν 17 μέτρα πριν αντιδράσουν).

Ακόμα και όταν οι ηλικιωμένοι δεν είναι σε θέση να οδηγήσουν όμως, οι γιατροί δεν τους «κόβουν» γιατί τους... λυπούνται...

Για να κυκλοφορούν στους δρόμους μόνον όσοι είναι σε θέση να οδηγούν με ασφάλεια λοιπόν, επαναλαμβάνουμε ότι πρέπει να αλλάξει όλο το σύστημα θεωρητικής, πρακτικής και (κυρίως), ιατρικής εξέτασης νέων και παλαιών οδηγών.

Να ακολουθήσουμε για παράδειγμα το σύστημα που ισχύει για τους πιλότους.
Είναι γνωστό ότι οι πιλότοι εκπαιδεύονται για μεγάλο διάστημα, παίρνουν το πτυχίο τους έπειτα από πολύ σκληρές δοκιμασίες και 1 - 2 φορές το χρόνο, υποβάλλονται σε συνεχείς εξετάσεις από γιατρούς αλλά και από άλλους πιλότους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο τους, δεν πιλοτάρουν όποιο αεροπλάνο θέλουν.

Πηγαίνουν συγκυβερνήτες στα πιο μικρά αεροσκάφη, φτάνουν (πάντα ως συγκυβερνήτες) στο μεγαλύτερο τύπο και μετά γίνονται κυβερνήτες στο πιο μικρό και σιγά σιγά, αν όλα πάνε καλά, φτάνουν στο μεγαλύτερο.

Και αν αποδειχθεί ότι δεν μπορούν να πιλοτάρουν με ασφάλεια, κατεβαίνουν από το αεροπλάνο χωρίς να διαμαρτύρονται. Χωρίς να θεωρούν ότι αδικήθηκαν. Χωρίς να κάνουν διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες.

Γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι καλό και για τους ίδιους και για όλους εμάς τους επιβάτες.

Γι' αυτό είναι πιο ασφαλές να κάνουμε 10 φορές το γύρο του Κόσμου με αεροπλάνο, από το να οδηγήσουμε από την Αθήνα στην Πάτρα, ή μέσα στις πόλεις, όπου γίνεται το 82% των τροχαίων δυστυχημάτων.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΗΣ ΣΤΑΘΑΚΗΣ
ΠΗΓΗ KATHIMERINI.GR