Τα ρούχα του βασιλιά Η 1η «γυμνή» ποδηλατοδρομία ερέθισε τις Αρχές και ξένισε τους συντηρητικούς. Για τους λάθος λόγους. Τουλάχιστον τράβηξε το βλέμμα όλων των υπολοίπων ακριβώς εκεί που έπρεπε. Κι αυτό δεν ήταν τα βυζιά και οι κώλοι.
Από τον Παναγιώτη Χριστόπουλο
Kαι, ξαφνικά, 100 ποδηλάτες σουλατσάρουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, παρεάκι πολύχρωμο με bodypainting, μαγιό και φτερά. Ο Τύπος μαζεύει όσες εικόνες ποδηλάτων δεν είχε μαζέψει σε όλες τις ως τώρα ποδηλατοδρομίες, τα δελτία ειδήσεων «παίζουν» το θέμα με πρωτοφανή χαρά και οι ανά την Ελλάδα ποδηλάτες πόλεων παρακολουθούν ημι-ζαλισμένοι, προβληματισμένοι αλλά και ελαφρώς περήφανοι.
Για το «γραφικόν» του χαρακτήρα της, η πρώτη «γυμνή» ποδηλατοδρομία που διοργανώθηκε στην Ελλάδα, την Παρασκευή 27 Ιουνίου, είχε μάλλον σοβαρότερο αποτέλεσμα από τις συντονισμένες «διαμαρτυρίες» που μάζεψαν κατά καιρούς τον δεκαπλάσιο κόσμο. Ναι μεν η επιτυχία -αν τη μετρήσει κανείς με βάση την εμφάνιση στα ΜΜΕ- είχε να κάνει κυρίως με την πρωτοτυπία και, φυσικά, την ευκαιρία για την επίδειξη λίγης γυμνής σάρκας σε ένα απενοχοποιημένο ρεπορτάζ, αλλά τελικώς αποδείχθηκε πως αυτή η κάπως ημίτρελη, κάπως ανοργάνωτη, κάπως αχαλίνωτη παρέλαση μίλησε σε πολύ περισσότερους απ’ όσους είχαν «ακούσει» τα συνθήματα των critical mass και των άλλων πορειών. Κοινώς, η τρέλα και η τσόντα μπορούν να λειτουργήσουν μια χαρά όταν είναι να μεταδώσουν ένα σοβαρό μήνυμα. Όταν τα ρεπορτάζ της επόμενης ημέρας τέλειωσαν, οι ακραίες αντιδράσεις του βορειο-ελλαδίτικου συντηρητισμού κατασίγασαν, η Αστυνομία συνέχισε ήρεμη τη δουλειά της, έχοντας αποτρέψει αυτό που κάποια στιγμή φοβήθηκε ως τη χειρότερη πράξη προσβολής της δημοσίας αιδούς που είχε αντιμετωπίσει ποτέ (η πορεία ήταν να γίνει «γυμνή» και μετατράπηκε σε «ημίγυμνη» μετά τις απειλές της Εισαγγελίας), τότε αυτό που είχε μείνει στα στόματα όσων συζητούσαν το θέμα δεν ήταν τα κρεμασμένα στήθη των γερασμένων ποδηλατισσών ή τα ξεχειλίζοντα λίπη από τις κοιλιές των αγύμναστων ποδηλατών. Ήταν το μήνυμά τους: ότι το ποδήλατο είναι μια λύση στο κυκλοφοριακό, μια ελπίδα για το περιβάλλον, μια πράξη κοινωνικοποίησης.
Ο διοργανωτής της γυμνής ποδηλατοδρομίας, Κωνσταντίνος Τερζόπουλος, δύο ολόκληρες εβδομάδες μετά, εξηγούσε στα «Νέα» γιατί βρίσκει περισσότερο άσεμνες τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων από τα γυμνά σώματα: «Το γυμνό κορμί είναι πιο φυσικό και όμορφο...» Ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης πάλι είναι κάθετος. Στην πόλη δεν χωράνε ποδηλατόδρομοι. Προχθές η Αστυνομία Θεσσαλονίκης έκοψε πρόστιμο 200 € σ’ έναν πρωταθλητή της ποδηλασίας δρόμου, επειδή επροπονείτο στην Εθνική Οδό. Μάλλον δεν είχαν διαβάσει το βιβλίο του Λανς Άρμστρονγκ. Δεν είχαν ακούσει για το πόσες φορές κόντεψαν να τον στείλουν στο χαντάκι τα ημιφορτηγά στο Τέξας. Το να ποδηλατείς στην Εθνική Οδό είναι τρέλα. Σύμφωνοι. Μόνο που τείνει να γίνει τρέλα και το να ποδηλατείς στο κέντρο της πόλης. Ντυμένος. Κανονικός. Κι επειδή δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, καλό είναι να εμφανίζεται μια στο τόσο ένα τσούρμο σαλεμένων, γυμνών, βαμμένων να μας το θυμίζει. Την επόμενη φορά θα είμαι κι εγώ εκεί (αλλά επειδή είμαι ψώνιο, έχω αρχίσει ήδη κοιλιακούς, για να μη φαίνονται οι πατσές!).
Η μακρά ιστορία των γυμνών ποδηλάτων
Οι γυμνές ποδηλατοδρομίες ξεκίνησαν το 1992 στο Σιάτλ ως ένα καλλιτεχνικό δρώμενο και όχι ως μια διαδήλωση υπέρ του περιβάλλοντος ή υπέρ των δικαιωμάτων των ποδηλατών. Το αστείο είναι ότι, ειδικά το 1992, δεν υπήρξε ούτε οργανωμένο καλλιτεχνικό δρώμενο, την ημέρα που στη συνοικία του Φρέμοντ της αμερικανικής πόλης εορταζόταν το θερινό ηλιοστάσιο. Απλώς κάποιοι θερμόαιμοι τυπάδες, σαν αυτούς που πηδάνε γυμνοί μέσα στα γήπεδα την ώρα ενός μεγάλου ντέρμπι, σαλταδόροι-επιδειξίες, εμφανίστηκαν πάνω σε ποδήλατα για να κάνουν χαβαλέ. Αμέσως η ιδέα υιοθετήθηκε από τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν στους ημι-παγανιστικούς εορτασμούς του θερινού ηλιοστασίου και από τα επόμενα χρόνια, όλα τα είδη bodypainting και περίεργων στολισμών άρχισαν να φιγουράρουν πάνω σε ποδήλατα.
Κάποιοι πήγαν την ιδέα ένα βήμα πιο πέρα κι άρχισαν να οργανώνουν παρόμοιες πορείες σε διάφορες χώρες του κόσμου, πιέζοντας το μήνυμα περισσότερο προς την πλευρά της περιβαλλοντικής συνειδητοποίησης. Και πάλι, όμως, ποτέ δεν υπήρξε μια συντονισμένη προσπάθεια από ένα «κεντρικό όργανο» και άρα το μήνυμα άλλαζε κατά τόπους, αναλόγως των συνθηκών και των ειδικών αναγκών τής κάθε περιοχής. Αναλόγως άλλαζε και η εμφάνιση των ποδηλατών. Σε πολλές περιοχές οι γυμνές ποδηλατοδρομίες κυνηγήθηκαν από τις Αρχές (όπως και στη Θεσσαλονίκη) και τελικά κατέληξαν «ημίγυμνες». Παντού, πάντως, από την Αυστραλία και τον Καναδά ως τη Βραζιλία, τον Παναμά και τη Λετονία, η λογική τους είναι «καλύτερα μία το χρόνο, παρά μία το μήνα», αφού η πρωτοτυπία και η «γραφικότητα» του γεγονότος βοηθά πολύ περισσότερο στην προβολή του, από την «κανονικότητα».
topgear.gr
